پر بازدیدترین مطالب

روزی که ایران ابرقدرت دنیا را از خلیج‌فارس بیرون کرد

۱۰ اردیبهشت سال ۱۰۰۱ شمسی ایرانی‌ها سربازان امپراتوری پرتغال را برای همیشه از خلیج‌فارس بیرون راندند تا حدود ۳۸۰ سال بعد این روز بشود روز خلیج فارس. ولی اصلاً پرتغالی‌ها در خلیج‎فارس چه می‌کردند؟

در قرن ۱۶ میلادی پرتغال امپراتوری استعماری مدرن بود و یک ناوگان دریایی قوی داشت که هر کشوری را می‌یافت مال خود می‌کرد. در ۸۸۶ شمسی پرتغال به ایران حمله کرد و هرمز و جزیره‌های خلیج‌فارس را اشغال کرد.

آن زمان، شاه اسماعیل مشغول بنیان‌گذاری صفویه بود و توان نظامی هم نداشت برای درافتادن با ابرقدرت آن روزگار اما مردم جزیره هرمز حداقل ۴ بار علیه زورگویی پرتغالی‌ها قیام کردند و شهید دادند.

سال ۱۰۰۰ شمسی شاه عباس روی کار آمد و از کمپانی هند شرقی چند کشتی تجاری گرفت و با آن‎ها قرار گذاشت که اگر جنگی شکل گرفت، طرف پرتغال را نگیرند.

سال بعدش «امام‌قلی خان» سردار صفوی رفت بندر گمبرون را گرفت و همان‌موقع نامش شد بندرعباس و بعد قشم را گرفت. سپس به قلعه پرتغالی‌ها در هرمز حمله برد و ده‌ها هزار سرباز ایرانی در نبردی سخت، بیگانه را تسلیم و اخراج کردند.

سالگرد شهادت نخبه ای که فاتح ارتفاعات عشق شد

شهید محسن وزوایی

فاتح ارتفاعات بازی دراز و یکی از فاتحان عملیات فتح المبین

فرمانده گردان میثم تعریف می‌کند:

وقتی زمزمه ی عملیات فتح المبین شروع شد برای اولین بار به پادگان دوکوهه آمدیم و سردار عشق حاج احمد متوسلیان آنجا بودند و به تازگی تیپ حضرت رسول تاسیس شده بود پنج دقیقه قبل از تحویل سال بود حاج احمد مرا صدا کرد و گفت آقا سید ابوالفضل یک ذکر ناد علی بگو و سالمان را با این ذکر ادغام کردند و بهمین دلیل عملیات فتح المبین برایمان فتح الفتوح شد

در آن عملیات من در گردان حبیب بودم و پرچم دار آن محسن وزوایی بود

راه را گم کردیم محسن جلو رفت و نماز خواند و لحظاتی بعد گفت همه از اینجا برویم پس از شهادتش بود که فهمیدیم محسن وزوایی خدمت امام زمان(عج) رسیده بود

نیم ساعت راه رفتیم پس از آن شهید وزوایی بالای یک ارتفاع رفت و فقط یک شلیک کرد و با همان یک تیر ۹۴ قبضه توپ را به غنیمت گرفتیم...

در عملیات فتح بلندی های بازی دراز بشدت مجروح شد و به تهران انتقال یافت با وجود درد بسیار ناله نمی کرد و به یکی پزشکان که از مقاومت او در برابر درد ابراز شگفتی کرده بود گفت آقای دکتر من هر چه بیشتر درد میکشم بیشتر لذت میبرم و احساس میکنم از این طریق به خدای خودم نزدیک میشوم

تو برای خدا باش، خدا و همه ملائکه‌اش برای تو خواهند بود

 

آیت‌الله شیخ محمدتقی بهلول می‌فرمودند:

ما با کاروان و کجاوه به گناباد می‌رفتیم. وقت نماز شد. مادرم کاروان‌دار را صدا کرد و گفت: کاروان را نگهدار، می‌خواهم اول وقت نماز بخوانم.

کاروان‌دار گفت: بی‌بی! دو ساعت دیگر به فلان روستا می‌رسیم. آنجا نگه می‌دارم تا نماز بخوانیم.

مادرم گفت: نه، می‌خواهم اول وقت نماز بخوانم.

کاروان‌دار گفت: نه مادر، الان نگه نمی‌دارم.

مادرم گفت: نگهدار.

کاروان‌دار گفت: اگر پیاده شوید، شما را می‌گذارم و می‌روم.

مادرم گفت: بگذار و برو.

من و مادرم پیاده شدیم. کاروان حرکت کرد. وقتی دور شد وحشتی به دل من نشست که چه خواهد شد؟ من هستم و مادرم، دیگر کاروانی نیست. شب دارد فرا می‌رسد و ممکن است حیوانات حمله کنند. ولی مادرم با خیال راحت با کوزه آبی که داشت، وضو گرفت و نگاهی به آسمان کرد، رو به قبله ایستاد و نمازش را خواند.

لحظه به لحظه رُعب و وحشت در دل منِ شش هفت ساله زیادتر می‌شد. در همین فکر بودم که صدای سُم اسبی را شنیدم. دیدم یک درشکه خیلی مجلل پشت سرمان می‌آید. کنار جاده ایستاد و گفت: بی‌بی کجا می‌روی؟

مادرم گفت: گناباد.

او گفت: ما هم به گناباد می‌رویم. بیا سوار شو.

 یک نفس راحتی کشیدم و گفتم خدایا شکر.

 مادرم نگاهی کرد و دید یک نفر در قسمت مسافر درشکه نشسته و تکیه داده. به سورچی گفت: من پهلوی مرد نامحرم نمی‌نشینم.

سورچی گفت: خانم، فرماندار گناباد است. بیا بالا، ماندن شما اینجا خطر دارد. کسی نیست شما را ببرد.

مادرم گفت: من پهلوی مرد نامحرم نمی‌نشینم!

در دلم می‌گفتم مادر بلند شو برویم. خدا برایمان درشکه فرستاده است.

ولی مادرم راحت رو به قبله نشسته بود و تسبیح می‌گفت.

آقای فرماندار رفت کنار سورچی نشست و گفت: مادر بیا بالا، اینجا دیگر کسی ننشسته است.

مادرم کنار درشکه نشست و من هم کنار او نشستم و رفتیم. در بین راه از کاروان سبقت گرفتیم و زودتر به گناباد رسیدیم.

اگر انسان بنده خدا شد و در همه حال خشنودی خدا را در نظر گرفت، بيمه مى‌شود و خداوند تمام امور او را كفايت و كفالت مى‌كند.

«أَلَيْسَ اللَّهُ بِكافٍ عَبْدَهُ؛ آیا خداوند برای بنده‌اش کافی نیست؟» (سورۀ زمر: آیۀ ۳۶)

خطبه رسول اکرم(ص) در فضیلت و اهمیت ماه مبارک رمضان

 

اي مردم!

درهاي بهشت دراين ماه گشوده است، از پروردگار خود بخواهيد كه آنها را بر روي شما نبندد و درهاي جهنم دراين ماه بسته است، از خدا بخواهيد كه آنها را بر روي شما نگشايد؛ شياطين دراين ماه در غل و زنجيرند، از خدا بخواهيد كه آنها را بر شما مسلط نگرداند.

امام علي(ع) مي‌فرمايند: در اين حال از جا برخاسته و عرض كردم، اي پيامبر خدا! برترين اعمال در اين ماه چيست؟

حضرت فرمودند: اي اباالحسن ! برترين اعمال در اين ماه پرهيز از محرمات است.

آنگاه‌گریه کرد. عرض کردم: چه چیزی باعث‌گریه شما شد؟

فرمود: علی جان،‌گریه من برای این است که در این ماه در حالی که به نماز ایستاده‌ای فرق سرت به دست شقی‌ترین انسان شکافته می‌شود و محاسن شریف تو خضاب می‌گردد.

امیرالمؤمنین عرض کرد:‌‌ای رسول خدا،در آن هنگام آیا دین من سالم است؟

رسول خدا فرمود: آری، در سلامت کامل دینی قرار داری.

سپس فرمود: یا علی، قاتل تو، قاتل من است و کسی که بر تو غضب کند بر من غضب کرده است و کسی که به تو دشنام دهد به من دشنام داده است، تو برای من به منزله جان من هستی، روح تو از روح من است و طینت تو از طینت من است، خدای تبارک و تعالی، من و تو را آفرید و انتخاب کرد، مرا برای نبوت و پیامبری و تو را برای امامت امت اسلامی اختیار کرد و هر کسی امامت تو را انکار کند، در حقیقت منکر نبوت من شده است.

بزرگی و بزرگواری روح

 گرفته از سخنرانی استاد شهید مرتضی مطهری (ره)

 اگر کسی روح بزرگی داشته باشد کم کم سختی ها و عذابش شروع می گردد . کوچکی روح با آرامش و طول عمر همراه است اما روح بزرگ با بیماری و کوتاهی عمر روبرو خواهد شد.

 هر بزرگی ظاهری بزرگواری نیست بلکه کسانی که دارای همت عالی هستند به جای بالا خواهند رسید. همت بزرگ در روح بزرگ است و برخی به خاطر کم بودن همت دیگران را مسخره می کنند و آنها را به دنیا پرستی محکوم می کنند. امام علی (ع) نمونه ی روشن یک انسان بزرگ است که با همت بزرگی که دارد به نیازمندان کمک می نماید.

در مقابل می توان اسکندر را انسانی با روح بزرگ نامید اما روح بزرگوار با روح بزرگ تفاوت های بسیاری دارد. روح بزرگ اسکندر مانند شاخه ای بی ثمر است .

  انسانی با روح بزرگ، فقط در یک جنبه می تواند روح خود را رشد دهد اما روح علی (ع) چند بعدی بوده و او همزمان می توانست در هر زمینه ای روح خود را گسترش دهد. در بزرگی خودپرستی وجود دارد اما در بزرگواری انسان به انسانیت خود برمی گردد و روحش احساس شرافت می کند. بزرگواری نقطه ی مقابل پستی است.

 انسان بزرگوار دوست دارد همه ی مردم در مقام شیر بوده و قدرتمند باشند. از نگاه او نباید هیچ انسان ضعیفی وجود داشته باشد تا توسط شیر نابود شود. او خواهان احساس کرامت نفس است که هم برای او باشد و هم برای دیگران.

 امام علی (ع) به فرزندش امام حسن (ع) می فرماید : «پسرم روح خود را گرامی بدار از هر کار پستی که وجود دارد. روح تو بزرگ تر از هر چیز دیگر است.»

التماس به دیگران از بزرگی و ارزشمندی روح می کاهد.

امام علی (ع) در جای دیگر می فرمایند : «اگر بمیرید و پیروز باشید زنده اید اما اگر زنده باشید و مغلوب دشمن شوید مرده اید.»

 ایشان ریشه ی اخلاق بد را دنائت می دانند و برای مثال در باب غیبت می فرمایند که انسان های ضعیف النفس دست به این کار می زنند و این منتهای همت عاجزان است. احساس شرافت موجب می شود تا انسان غیبت نکند