پر بازدیدترین مطالب

راز شیرینی شهادت برای مردان خدا

 

سراسر کتاب تاریخ مزین است به اسامی افرادی که با جهاد و شهادت توانستند پرچم اسلام و تشیع را بالا نگاه دارند، کمااینکه در همین عصر و زمان شهدای دفاع مقدس و شهدای مدافع حرم با الهام از فرهنگ عاشورا و امام حسین(ع) و یاران باوفای شان چنین کرده اند.

سخن آشنا- «جهاد» و «شهادت» از مفاهیم متعالی و ارزشمند در ادبیات و فرهنگ اسلام اند، چنان که از همان صدر اسلام شهید و مجاهدِ در راه خدا از جایگاهی والا برخوردار بوده و اجر و بهای این مقام باعث شده تا مومنان حقیقی در رسیدن به آن، برای ربودن گوی سبقت از یکدیگر در تلاش و تکاپو باشند. از این رو، سراسر کتاب تاریخ مزین است به اسامی افرادی که با جهاد و شهادت توانستند پرچم اسلام و تشیع را بالا نگاه دارند، کمااینکه در همین عصر و زمان شهدای دفاع مقدس و شهدای مدافع حرم با الهام از فرهنگ عاشورا و امام حسین(ع) و یاران باوفای شان چنین کرده اند.

از این رو، به مناسبت فرا رسیدن هفته دفاع مقدس مروری کرده ایم بر جایگاه رفیع جهاد و شهادت در آموزه های دینی روایی که می تواند بخشی از راز عطش مردان خدا برای تشرف به این مقام را فاش کند.

 

امیرالمومنین امام علی(ع) می فرمایند: «براستى كه جهاد يكى از درهاى بهشت است كه خداوند آن را براى اولياى خاص خود گشوده است. جهاد، جامه تقوا و زره استوار خداوند و سپر محكم اوست.»(1)

و از آن حضرت(ع) است که فرمودند: «براستى كه خداوند براى گروهى كشته شدن را مقدر فرموده و براى ديگران مردن را. هر گروهى به همان سرنوشت كه خداوند مقدر كرده است، مى‏ رسد. پس، خوشا به سعادت مجاهدان در راه خدا و كشته شدگان در راه طاعت او.»(2)

 

زره استوار خدا ...

امام علی(ع) همچنین درباره جایگاه و ارزش جهاد در راه خدا فرموده است: «براستى كه جهاد یكى از درهاى بهشت است كه خداوند آن را براى اولیاى خاص خود گشوده است. جهاد جامه تقوا و زره استوار خداوند و سپر محكم اوست.»(3)

و از پیامبر اکرم(ص) درباره ارزش و جایگاه شهادت نقل است که فرمودند: «هر عمل نيکي، عملي نيکوتر از خود دارد مگر شهادت در راه خدا که نيکوتر عملي از آن وجود ندارد.»(4)

همچنین، امام سجاد(ع) فرموده اند: «ريختن هيچ قطره‌اي نزد خدا محبوب‌تر از قطرة خوني که در راه خدا ريخته شود نيست.» (5)

 

علاوه بر این، امام صادق(ع) درباره مقامات و جایگاهی که شهدای راه خدا به آن دست می یابند، فرمودند: «سه گروه هستند که (به ترتيب) در روز قيامت شفاعت مي‌کنند و خداوند شفاعت آن‌ها را مي‌پذيرد: اول انبيا(ع)، بعد علما و بعد شُهدا.» (6)

 

راه بخشودگی گناهان

و از رسول خدا(ص) روایت است که فرمودند: «در راه خدا جهاد کن و بدان اگر به شهادت رسيدي در نزد خدا حيات و روزي خواهی داشت و چنانچه (سالم) بازگشتي، همانند روزي خواهي بود که به دنيا آمدي و ديگر گناهي بر تو نخواهد بود.» (7)

امیرالمومنین امام علی(ع) نیز در بیان عظمت خون شهید فرموده اند: «يکي از محبوب‌ترين راه‌ها به سوي خدا (اين) دو قطره است:‌ قطره‌ اشکي در دل شب (از ترس خدا) و قطره خوني که در راه خدا ريخته مي‌شود.»(8)

 

مرور این روایات و جایگاه رفیعی که برای مجاهدان و شهیدان در آنها تصریح شده نشان می دهد چرا مردان خدا و مومنان به وعده های حق الهی چنان بی تاب و تشنه حضور در جبهه های جهاد حق علیه باطل بودند و هستند و از همه تعلقات دنیوی که برای آن می گذرند.

 

پی نوشت ها:

1-الغارات (ط - الحديثة) ج‏2، ص 474؛

2- شرح نهج البلاغه(ابن ابی الحدید) ج3، ص184؛

3- نهج‏ البلاغه، خطبه‏27؛

4- خصال، ج ١، ص ٨؛

5- وسائل، ج ١١، ص ٨؛

6- مستدرک، ج ١١، ص ٢٠؛

7- مستدرک، ج ١١، ص ١٠؛

8- تحف‌العقول، ص ٢٢٠.
منبع:شبستان

سرگذشت سرهای شهداء از کربلا تا کوفه

 

سرگذشت سرهای شهداء کربلا از این سرزمین مقدس تا شهر کوفه و جدال لشکریان یزید برای تقسیم آنها نشان از ناپاکی و شقاوت یزیدیان زمان امام حسین(ع) دارد.

به گزارش سخن آشنا؛ واقعه کربلا از جمله فجایع انسانی در طول تاریخ است که در سال 61 هجری تنها با گذشت نیم قرن از رحلت پیامبر گرامی اسلام(ص) رخ داد؛ یزید از خاندان بنی‌امیه غاصبان خلافت اهل‌بیت(ع)؛ دنبال بیعت امام حسین(ع) به هر قیمت ممکن بود بر مبنای همین تصمیم تا آنجا امام را تحت فشار قرار داد که در نهایت به واقعه کربلا با فجایع عظیم منتهی شد که قلب هر انسان آزاده‌ای را به درد می‌آورد.

عصر روز دهم عاشورا از جمله فجایع واقعه کربلا پس از شهادت جانسوز امام حسین(ع) و اصحاب ایشان؛ بریدن سر شهداء، غارت اموال، آتش زدن خیمه‌ها و به اسارت گرفتن زنان و کودکان توسط لشکریان یزید بود.

درباره بریدن سر شهدای کربلا در روایتی آمده است که برخی شهدا در همان صحنه نبرد سرشان از تن جدا شد. عبدالله بن عمیر کلبی، عمربن جناده، خلف فرزند موسم بن عوسجه، حبیب بن مظاهر اسدی، عثمان بن علی بن ابی طالب و جعفر بن علی بن ابی طالب (برادران حضرت عباس)، و امام حسین(ع) از جمله این شهدا بودند. سر چند شهید همچون حربن یزید ریاحی، حسن بن حسن و جون بن حوی از تن جدا نشد.

 

سه نفر از شهدای کربلا نیز، شش ماه تا یکسال بعد از کربلا بر اثر زخم‌ها در اسارت و زنجیر به شهادت رسیدند. غیر از این سه تن، دو فرزند حضرت مسلم(ع)، محمد و ابراهیم که از کربلا گریخته بودند پس از دستگیری و زندان و رهایی توسط زندانبان، در راه رفتن به مدینه دستگیر و کنار رود فرات به شهادت رسیدند.

پس از جداکردن سرها، عمر سعد دستور داد سرهای شهدا بین قبائل تقسیم شود. گویا میزان شرکت قبائل در کربلا معیار سهم آنها از سر شهدا بود.

همان گونه که در غارت خیمه ها یا بر سر معلوم کردن قاتل هر شهید میان یاران عمر سعد کشمکش بود، در حمل سرها به کوفه نیز میان سپاهیان جدال رخ می داد. این جدال برای دریافت صله از عبیدالله زیاد، اثبات حضور در کربلا و گاه ریشه در عنادها و قساوت‌ها و انتقام‌ها داشت.
جدال وقتی به اوج می‌رسید که به سر بزرگانی چون حبیب، زهیر، بریر و مهم‌تر از آن سر بنی‌هاشم می‌رسیدند.


اختلاف تعداد سرها را از 72 تا 92 نوشته‌اند. به درستی نمی توان معلوم کرد که جز راس مبارک امام حسین(ع) که پیش‌تر به کوفه برده شد، دیگر سرها را همراه کاروان اسیران حمل کردند یا زودتر از آنان به کوفه رساندند.

به روایتی همان عصر عاشورا عمر سعد ملعون سر مبارک امام حسین(ع) با خولی‌بن یزید اصبحی و حمید بن مسلم ازدی و سرهای اصحاب امام را به همراه شمر بن دی الجوشن و قیس‌بن اشعث به کوفه نزد عبیدالله‌بن زیاد فرستاد.

با توجه به اینکه منزل خولی یک فرسخ با کوفه فاصله داشت سر مبارک امام حسین(ع) را به منزل خود برده و به دور از چشم همسر در تنور خانه مخفی کرد که فردای آن روز سر سیدالشهداء(ع) را نزد ابن زیاد ببرد؛ همسر او که دوستدار اهل‌بیت(ع) بود شب هنگام از وجود سر امام حسین(ع) در تنور منزل باخبر و متوجه شد که خولی چه کرده است با گریه خولی را برای همیشه ترک کرد.

روز بعد خولی به امید گرفتن پاداش فراوان؛ سر مبارک امام را نزد ابن زیاد برده و هنگام تحویل، ناخودآگاه شعری خواند که در آن از امام حسین(ع) تعریف شده بود به همین دلیل ابن زیاد او را هیچ پاداشی نداد.

یازدهم محرم عمرسعد ملعون دستور داد کشته‌های سپاه خود را به خاک سپردند در حالی که اجساد مبارک امام حسین(ع) و یاران ایشان بر روی زمین کربلا باقی مانده بودند.

 

در راوایاتی دیگر آمده است که ‏‏‏پس از جدا کردن سرهای شهدای کربلا آنها را بین قبایل تقسیم کرده سپس به سوی کوفه راونه کردند که نام قبایل و تعداد سرهایی كه حمل می‌كردند، به ترتیب قبیله كنده، سیزده سر به فرماندهی قیس بن اشعث، قبیله هوازن، بیست سر به فرماندهی شمر بن ذی الجوشن، قبیله بنی‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏تمیم، هفده سر، قبیله بنی‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏اسد، شانزده سر، قبیله مذحج، هفت سر و قبیله قیس، ۹ سر را در اختیار گرفتند.

همراه با قافله اسیران كربلا، 72 سر از سرهای یاران امام حسین (ع) از كربلا به كوفه حمل شد و در طول مسیر اشخاصی همچون شمر بن ذی الجوشن، قیس بن اشعث، عمرو بن حجاج زبیدی و عزرة بن قیس احمسی مسؤول مراقبت از سرها بودند.

 

کاروان اسرا به همراه عمر سعد و جمعی از سپاهیان او دوازده فرسخ از کربلا تا کوفه را طی کرده و شبانگاه به دروازه‌های شهر رسیدند برای رفتن به دارالاماره ابن زیاد تا صبح درنگ کردند.

صبح روز دوازدهم محرم کاروان اسرا را در حالی که سرهای مقدس شهدای کربلا را جلوی محمل آنها حرکت می‌دادند در همه کوچه‌ها و بازار شهر چرخاندند. و سپس وارد مجلس ابن زیاد کردند. عبیدالله ابن زیاد حاکم کوفه مجلسی را ترتیب داده بود که همه مردم اجازه حضور داشته باشند؛ سرهای شهدای کربلا و سر امام حسین(ع) را مقابل او قرار دادند و این معلون جلوی چشم اسراء، امام سجاد(ع) و حضرت زینب(ع) با چوب‌دستی خود به سر مبارک امام حسین(ع) می‌زد تا چنین وانمود کند که پیروز میدان شده است.

روز سیزدهم محرم عبیدالله بن زیاد طی یک نامه خبر شهادت امام حسین(ع) را به یزید اطلاع داد. یزید در پاسخ گفت که سر مقدس امام حسین(ع) را به همراه سر سایر شهدا کربلا و اسرا به سوی او بفرستند.
منبع:شبستان

امـام حسین‌(ع) الگوی عبـادت‌کنندگان


خدا انسان را برای عبادت خود آفرید.(ذاریات، آیه 56) البته این عبادت هیچ سودی برای خدا ندارد؛ زیرا خداوند غنی حمید است (فاطر، آیه 15) و عبادت بشر هیچ چیزی بر غنای خدا نمی‌افزاید؛ چنانکه ترک عبادت توسط انسان نیز هیچ چیز از غنای خداوند نمی‌کاهد؛ بلکه این عبادت تنها سودی که دارد برای بنده است؛ زیرا انسان با عبادت به تقوا می‌رسد(بقره، آیات 21 و 63 و179 و 183) و تقوا زمینه‌ساز یقین(حجر، آیه 99) و خدایی (بقره، آیه 138) و ربانی شدن انسان می‌شود.(آل عمران، آیه 79)

سخن آشنا- اگر انسانی بخواهد به هر مقامی برسد باید عبادت را در زندگی خویش اصل قرار دهد. البته هر کاری می‌تواند به امر عبادی تبدیل شود؛ زیرا نیت خوب و اخلاص موجب می‌شود تا عمل انسان، شکل عبادی بگیرد و موجب رشد او شود.(فاطر، آیه 10)
امام حسين‌(ع) فرمود: اَيّهَا النّاسُ! إِنّ اللهَ جَلّ ذِكْرُهُ مَا خَلَقَ الْعِبَادَ إِلاّ لِيَعْرِفُوهُ، فَإِذَا عَرَفُوهُ عَبَدُوهُ فَإِذَا عَبَدُوهُ اسْتَغْنَوْا بِعِبَادَتِهِ عَنْ عِبَادَهًْ مَا سِوَاهُ؛ اى مردم! خداوند بندگان را آفريد تا او را بشناسند، آنگاه كه او را شناختند، پرستش كنند و آنگاه كه او را پرستيدند، از پرستش غير او بى‌نياز شوند.(بحار‌الانوار، ج ۵‌، ص ۳۱۲‌، ح۱ )
انواع عبادت
از نظر قرآن و روایات هر نوع عبادتی که برای خدا انجام می‌شود ارزشمند است، حال چه خوفی و طمعی باشد یا حبی؛ اما انسان باید به جایی از مقام خشیت علمی برسد که خداوند را با محبت عبادت کند و به خداوند در آن مقام عظمت عشق بورزد؛ چنانکه امام حسین(ع) فرمودند: «إِنّ قَوْماً عَبَدُوا اللهَ رَغْبَههًْ فَتِلْكَ عِبَادَهًْ التّجّارِ وَ إِنّ قَوْمَاً عَبَدُوا اللهَ رَهْبَهًًْ فَتِلْكَ عِبَادَهًُْ الْعَبِيدِ وَ إِنّ قَوْمَاً عَبَدُوا اللهَ شُكْراً فَتِلْكَ عِبَادَهًْ الاَحْرَارِ وَ هِىَ اَفْضَلُ الْعِبَادَهًِْ؛ گروهى خدا را از روى ميل به بهشت عبادت مى‏كنند، كه اين عبادت تجارت‏كنندگان است و گروهى خدا را از ترس دوزخ مى‏پرستند و اين عبادت بردگان است و گروهى خدا را به سبب شايستگى مى‏پرستند و اين عبادت آزادگان است كه برترين عبادت است».(تحف‌العقول، ص ۲۷۹ ح۴ )
پدر بزرگوار ایشان امیرمومنان على‌(ع) نیز مى‌فرمايد: «اِلهى ما عَبَدْتُكَ خَوْفاً مِنْ عِقابِكَ وَ لا طَمَعاً فى جَنَّتِكَ وَ لكِنْ وَجَدْتُكَ اَهْلا لِلْعِبادَهًْ فَعَبَدْتُكَ؛ خدايا، تو را به جهت ترس از عذابت و طمع در بهشت، عبادت نكردم، بلكه تو را شايسته عبادت يافتم و آنگاه به عبادت تو برخاستم.(بحارالأنوار، ج 41، ص 14)
اینکه گفته می‌شود برترین عبادت همان عبادت حبی و عشقی است‌، به معنای نفی دو نوع دیگر نیست؛ زیرا خداوند در آیه 56 سوره اعراف و 16 سوره سجده از صفات بندگان خویش عبادت خوفی و طمعی دانسته است. حتی در آیه 10 سوره انسان از زبان اهل بیت(ع) نقل می‌کند که آنان خوف داشتند: إِنَّا نَخَافُ مِن رَّبِّنَا يَوْمًا عَبُوسًا قَمْطَرِيرًا؛ ما از پروردگارمان از روز عبوسى سخت، هراسناكيم.»
ابن شهر آشوب نیز نقل می‌کند: قيلَ لَهُ [الْحُسَيْن‌(ع)] ما اَعْظَمَ خَوْفَكَ مِنْ رَبِّكَ! قالَ: لايَأْمَنُ يَوْمَ الْقِيامَهًْ اِلاّ مَنْ خافَ‌الله فى الدُّنْيا؛ به امام حسين‌(ع) گفته شد چقدر از خدايت مى‌ترسى! فرمود: در قيامت جز كسى كه در دنيا از خدا بترسد در امان نخواهد بود. (مناقب 4: 69 بحارالانوار 44: 192 ح 5)
علت این ترس همان مبنایی است که در آیات و روایات آمده که انسان هر آنچه در دنیا کشت کرده در آخرت درو می‌کند و آخرت انسان سازه‌ای از دنیای اوست. پس وضع انسان در آخرت، تابع حالات و اعمال او در دنياست. اعمال نيك و بد انسان در آخرت به صورتِ بهشت و جهنّم تجسّم مى‌يابد. قيامت، روز حساب و كتاب است و حسابگر هم دقيق است. آن كه از قيامت و حسابرسى آن ترس داشته باشد، كارهاى خويش را صالح مى‌سازد و از گناه پرهيز مى‌كند و همين امر، سبب مى‌شود كه در آخرت، آسوده و خاطرجمع باشد. «آن را كه حساب پاك است، از محاسبه چه باك است؟»
پیامبر(ص) این نوع عبادت‌های سه‌گانه را بی‌ارتباط به حالات قلب آدمی نمی‌داند و می‌فرماید: دل سه گونه است: دلِ گرفتار دنیا، دلِ گرفتار آخرت و دلِ گرفتار مولا. دلى که گرفتار دنیا باشد، سختى و رنج نصیب اوست و دلى که گرفتار آخرت باشد، درجات بلند نصیبش شود و دلى که گرفتار مولى باشد، هم دنیا دارد و هم عقبى را و هم مولا را.»(میزان‌الحکمه، ج13، ص 52 ، ح شماره ٢١٣٨٢ - به نقل از المواعظ العددیّهًْ، ص ١٤٦)
از نظر امام حسين‌(ع) پاداش عبادت خالصانه، بیرون از انتظار خواهد بود. ایشان می‌فرماید: «مَنْ عَبَدَ اللّهَ حَقّ عِبَادَتِهِ آتاهُ اللهُ فَوْقَ اَمَانِيهِ وَ كِفَايَتِهِ؛ هركس حق معبوديت خدا را به‏جا آورد، خداوند بيش از حدّ انتظار و كفايتش به او عطا مى‏‌كند».
(بحار‌الانوار، ج ۶۸ ص ۱۸۴ ح۴۴ )
پیشوایان دین سرآمد عبادت و بندگی بودند. آنان در عبادت بسیار کوشا بوده و همه عمررا به بندگی گذرانده‌اند. داستان‌های بسیاری درباره عبادت آنان در روایات و دیگر منابع مطرح شده است. در باره كـثرت عـبادت امام حسین(ع) ابن اثير گويد: كانَ الْحُسَينُ‌(ع) فاضِلاً، كَثيرَ الصَّوْمِ، وَ الصَّلاهًِْ، وَ الْحَجِّ، وَ الْصَّدَقَهًِْ، وَ اَفْعالِ الْخَيْرِ جَميعُها؛ امام حسين‌(ع) شخصى با فضيلت بود كه روزه، نماز، حج و صدقه دادن و تمامى كارهاى خوب را زياد انجام مى‌داد. (اسدالغابهًْ، ج 2، ص 21)
آنچه در اين حديث، از سيره امام حسين(ع)آمده، معيار خدادوستى و بندگى خالص و محبّت نسبت به بندگان خداست. از سویی روزه گرفتن بسيار، بنده را به اخلاص مى‌رساند. از سوی دیگر، نماز، برترين رابطه بنده با پروردگار است. همچنین صدقه که یک عمل اجتماعی و اقتصادی خیرخواهانه است، ذخيره‌اى براى روز قيامت است و دیگر كارهای خير که انسان انجام می‌دهد، نشانه توفيق الهى است كه شامل حال بنده مى‌شود. چنين اعمالى انسان را نزد خدا و خلق خدا محبوب مى‌سازد و در دنيا و آخرت او را سربلند مى كند و زمینه‌ساز رشد و دستیابی به انواع مقامات بویژه قرب الهی می‌شود.
درباره کثرت عبادت ایشان همچنین آمده است: امام زين‌العابدين‌(ع) (در جواب كسى كه گفت: چقدر اولاد پدر شما كم است) فرمود: تعجب مى‌كنم چگونه به دنيا آمدم، در حالى كه پدرم (امام حسـين(ع) هر روز و شب هزار ركعت نماز مى‌خواند.
(بحارالانوار، ج 82 ، ص 311)
نماز و دعا، سرآمد عبادت‌ها
شکی نیست که نماز در میان عبادت‌ها بسیار مهم است؛ زیرا خواندن قرآن به معنای ارتباط خدا با بنده و نماز به معنای ارتباط بنده با خدا است. نماز به یک معنا قرآن صاعد است. به هر حال، انس به پروردگار و خواندن نمازهاى نافله و مستحب فراوان، از خصوصيّات پيشوايان حقّ است. همه پیشوایان به نماز اهتمام می‌ورزیدند و در هر فرصتی به خواندن قرآن و نماز می‌پرداختند. از همین رو، خواندن هزار ركعت نماز در شبانه روز، از امامان ديگر، از جمله حضرت على‌(ع) هم نقل شده است.
در نماز، انسان با خدایش نیایش می کند و در آخر نماز بهتر است که خواسته‌های خویش را از خدا بخواهد. این سنتی است که پیشوایان دین از جمله امام حسین(ع) بدان عمل می‌کرد. کسی از دعا کردن پرهیز می‌کند که مستکبر باشد و انسان مومن به سبب فروتنی در پیشگاه خدا بلکه تذلل، همواره هر چیزی را از خدا می‌خواهد و از آنجا که نماز و پس از آن، بهترین موقعیت برای دعا کردن است، بهتر است در این شرایط انجام گیرد. در آیات و روایات دعاها و نیایش‌های بسیاری نقل شده است.
دعا در هر حال خوب و در نماز و پس از آن بهتر است؛ از همین رو در احکام اسلامی آمده که دعا پس از نمازهاى واجب (كه به آن تعقيبات نماز گفته مى‌شود) مستحب است.
هر دعایی که از معصوم(ع) نقل شده ضمن بیان خواسته‌ها نوعی معرفت و شناخت به انسان نسبت به خدا و خلق می‌دهد. مضامین دعاهای آنان آموزنده و کلاس معرفت و تزکیه نفس و اخلاق است.
در اهتمام فوق‌العاده امام حسین(ع) به نماز همین بس که آن حضرت در ظهر عاشورا و پیش از شروع کارزار با حرامیان، مهلتی خواست تا نماز ظهر را اقامه کند و آن حضرت به اتفاق اصحابش در زیر بارش تیرها نماز خود را در اول وقت بجای آورد.
منبع:کیهان

کدام طرف؟(گفت و شنود)


گفت: روز یکشنبه نماینده شیراز و عضو فراکسیون امید بعد از بازگشت از تعطیلات دو هفته‌ای مجلس، حسابی از خجالت مردم درآمد و خواسته‌های برزمین مانده آنها را مطرح کرد!
گفتم: هزار آفرین به این نماینده وظیفه‌شناس! حالا خواسته‌اش چی بود؟! حتما به گرانی قیمت‌ها، بیکاری، افزایش قیمت دلار و سکه اعتراض کرده و شهادت ۲۵ شهید عملیات تروریستی اهواز را تسلیت گفته است!
گفت:‌ ای عوام! به وزیر ارشاد اعتراض کرده که چرا در تقویم‌ها روز کوروش نداریم!!
گفتم: یعنی همه مشکلات حل شده و فقط همین مشکل باقی مانده که چرا در تقویم‌ها روز کوروش نداریم؟!
گفت: انگار مشکلات اصلی مردم به گوشش هم نخورده است که از آن باخبر باشد!
گفتم: چه عرض کنم؟! از طرف پرسیدند قبله کدام طرف است؟ مدتی فکر کرد و گفت؛ حالا کجا به شما آدرس داده‌اند؟!
منبع:کیهان

پاسداشت دفاع مقدس/۶ روایتی از آنچه بر زندانیان «دولتو» گذشت


گروهک دمکرات برای اینکه به مردم بگویند ما مزدور عراق و دشمن شما نیستیم با هماهنگی‌های پنهانی خود با حزب بعث، منطقه‌ای به نام «دولتو» را که اسرای خود را آنجا نگهداری می‌کردند بمباران کردند و تعداد بسیاری به شهادت رسیدند.

سخن آشنا- شاید نام زندان و زندانیان «دولتو» را شنیده باشید. مدتی پیش از آغاز جنگ تحمیلی بود که مزدوران داخلی صدام دست به آشوب‌هایی علیه جمهوری اسلامی در غرب کشور زدند. آنها در غالب گروهک‌هایی چون «کومله» و «دمکرات» بخشی از استان های کردستان و کرمانشاه را متشنج کرده بودند. همچنین برای تثبیت حضور خود دست به کارهای فجیع انسانی می‌زدند تا با ایجاد رعب و وحشت مردم منطقه را با خود همراه کنند. آنها پاسدارها و یا کسانی را که گمان می‌رفت با سپاه اسلام ارتباط دارند توسط موزاییک های شکسته مقابل نوعروسان خود سر می بریدند تا اعلام کنند هر کسی با جمهوری اسلامی باشد سرنوشتی جز این نخواهد داشت. آنها تعدادی از مردم و نظامیان منطقه را هم به اسارت گرفتند و ماه‌ها با سپر انسانی که برای خود ساخته بودند توانستند مقاومت کنند.

گروهک دمکرات برای اینکه به مردم بگویند ما مزدور عراق و دشمن شما نیستیم با هماهنگی‌های پنهانی خود با حزب بعث، منطقه‌ای به نام «دولتو» را که اسرای خود را آنجا نگهداری می‌کردند بمباران کردند و تعداد بسیاری به شهادت رسیدند. سرانجام مقاومتشان توسط نیروهای اسلام شکست و غرب کشور از لوث وجودشان پاک شد. آنچه خواهید خواند بخش اول گفت‌وگویی است با «حسین سجادی پور» ارتشی‌ای که توسط دمکرات‌ها به همراه تعدادی دیگر از مردم اسیر شد اما با وجود خاطرات تلخی که داشت پس از آزادی مجددا به جبهه‌های جنوب رفت و تا پایان جنگ دست از مبارزه با دشمنان کشورش بر نداشت.

*دلم با نظام طاغوتی پهلوی نبود

من حسین سجادی پور هستم که ۶۸ سال پیش در شهریار متولد شده و همانجا بزرگ شدم. سال ۴۵ برای اینکه وارد ارتش شوم به تهران مهاجرت کردم و سال ۴۶ لباس ارتش را پوشیدم. سال ۷۴ هم بازنشسته شدم. من اگر چه ارتشی بودم اما دلم با نظام طاغوتی پهلوی نبود و سعی می‌کردم به هر نحو ممکن جلوی کشته شدن مردم را در تظاهرات بگیرم. با پیروزی انقلاب هم بلافاصله به نهضت امام خمینی(ره) پیوستم.

*غائله کردستان و پیام تاریخی امام خمینی(ره)

بعد از پیروزی انقلاب زمانی که ماجرای تشنجات و خرابکاری های گروهک‌های ضد انقلاب در غرب کشور پیش آمد شهید چمران با تعدادی از نیروهایش عازم آنجا شده بود تا غائله ضد انقلاب را جمع کند اما آنها بیش از آنچه تصور می‌شد در شهرها رخنه کرده و رعب و وحشت در دل مردم انداخته بودند. به همین جهت و با توجه به پیچیدگی‌هایی که وجود داشت و خباثت بنی صدر نیروهای زیادی نتوانسته بودند به شهید چمران ملحق شوند و او با افرادش نمی‌توانستند کاری از پیش ببرند. فلذا امام خمینی(ره) پیامی صادر کردند و فرمودند: «اگر فرماندهان ارتش نمی توانند کاری کنند من خودم وارد قضیه شوم.»

پس از پیام ایشان بود که ارتش مصمم شد نیروهایی را به آن منطقه برای کمک به شهید چمران اعزام کند. غرب کشور نیز مانند هر شهر دیگری پایگاهی برای حفاظت داشت اما برای آن جریانات کافی نبود. بنابراین از طرف فرماندهی جلسه ای گذاشتند و قرار شد یک تعداد نیروی انسانی بفرستند تا قائله کردستان تمام شود. از جمله کسانی که در قالب این نیروی انسانی به کردستان رفت، من بودم.

*خودم را به یگان ارتش در کردستان معرفی کردم

تقریبا هفده یا ۱۸ شهریور بود، دو روز قبل از فوت آیت‌الله طالقانی، حکمی به یگان ما ابلاغ شد که باید بروید کردستان و خود را معرفی کنید. وسایلم را جمع کردم و حرکت کردم اما بلافاصله زمانی که رسیدم از اخبار متوجه شدم که آیت‌الله طالقانی فوت کردند. با شنیدن این خبر بدون اینکه خود را معرفی کنم مجددا به تهران برگشتم، تا در تشییع پیکر ایشان شرکت کنم. وقتی مراسمات فوت آیت‌الله طالقانی تمام شد با دو روز تأخیر به کردستان برگشتم و خودم را به یگان ارتش در آنجا معرفی کردم.

اینگونه شد که به مریوان رفتم و در یگانی از لشکر ۲۸ ارتش به عنوان توپچی مشغول خدمت شدم. مریوان یک منطقه مرزی بود که چند عملیات بزرگ در آن انجام شد. در یکی از این عملیات ها من حضور داشتم. ماجرا از این قرار بود که پادگانی از عراق پشت «دزلی» باید منهدم می‌شد. یک هفته در آن منطقه به مأموریت رفتیم و پادگانشان را زیر و رو کردیم در حدی که دیگر نمی‌توانستند فعالیتی انجام دهند. مجددا به مریوان برگشتیم. مدتی هم در سنندج بودم.

*آن روز را خوب به یاد دارم

قرار شد تعدادی از بچه که من هم جزوشان بودم برای مرخصی و دیدن خانواده‌هایمان به تهران برگردیم.

در اتوبوس که سوار شدم، خیلی از حرکتمان نگذشته بود که متوجه شدیم اتوبوس را نگه داشتند. البته تنها ماشین ما نبود. در جاده هر خودرویی بود نگه داشتند. دلیل ایستادن را که پرسیدیم متوجه شدیم افراد حزب دموکرات کردستان که یک گروهک ضدانقلاب بود، راه را بستند. آنها با گروه‌های اسلام، سپاه و دولت درگیر بودند. خلاصه بلافاصله پس از توقف ماشین‌ها آنها را به سمت بیابان کشیدند و همه سرنشینان را پیاده کردند، اموال همه را اگر چیزی داشتند،گرفتند. ما در اتوبوس ۲۳ نفر بودیم که البته همه نظامی نبودند، تعدادی از برادران سپاه بودند، تعدادی از بسیج، تعدادی از ارتش و تعدادی هم از مردم عادی بودند. همه را به جمع ما اضافه کردند و بردنمان داخل روستاها. آن روز را خوب به یاد دارم، ۹ آذر ۶۰ بود و مدت کمی از آغاز جنگ ایران و عراق می‌گذشت. بنی‌صدر لعنتی هم هنوز رئیس‌جمهور بود.

*حقیقتی که پشت بمباران کتمان شده بود

بیش از ۲۰ روز با پای پیاده ما را از این روستا به آن روستا کشاندند تا رسیدیم به آن منطقه‌ای که می‌خواستند آنجا در اسارت نگهداری‌مان کنند. در این مدت روزها را در مکان‌هایی می‌ماندیم و شب ها مجدد حرکت می‌‌کردیم. آنها می‌خواستند اینگونه مانع این شوند که نیروهای دولتی بتوانند ما را شناسایی کنند. معمولا هم مکان‌های متروکه مثل آغل گوسفندان را انتخاب می‌کردند. با همه این سختی‌ها بالاخره رسیدیم به مقر اصلی‌شان و به جمع کسانی پیوستیم که در «دولتو» زندانشان بمباران شده بود. ماجرای بمباران هم اینگونه بود که حزب دمکرات برای اینکه رد گم کند و بگوید ما مستقل از حزب بعث عراق هستیم مکان زندان را به عراقی ها گرا داده بودند و آنها این زندان را بمباران کردند و خیلی از زندانی‌ها هم به شهادت رسیدند. اما حقیقت این بود که آنها همه جیره و مواجب خود را از عراق می‌گرفتند.

*زندانی در آغل گوسفندان

وقتی به جمع آنها اضافه شدیم حالا دیگر تعدادمان به حدود ۱۵۰ نفر می‌رسید. اولین زندان در منطقه‌ای بود به نام «گِردنه»، آنجا یک ده کوچکی بود که ساکنینش برای ییلاق و قشلاق رفته بودند و خانه‌ها و آغل گوسفندانشان خالی بود، حزب دمکرات ما را آنجا نگهداری. البته مکان محدودی بود و همه حدود شش هفت اتاقش پر بود. به همین علت ما را فرستادند در آغل گوسفندان و گفتند آنجا را تمیز کنید و بعد همانجا بمانید. فضولات گوسفندان از آنجا تا حدودی پاک کردیم، بعد نفری یک گونی کنفی که آن زمان در آن آرد می‌آوردند به ما دادند به علاوه یک پتوی سربازی و یک کاسه و قاشق روحی، والسلام.

*کسی نتوانست فرار کند

چند روز که گذشت دو سه نفر برای فرار اقدام کردند، اما موفق نشدند و حزب دموکرات دوباره آنها را گرفت و آورد همان جا اعدام کرد. در طول اسارت من هر کسی که می‌خواست فرار کند، دستگیر و اعدام شد. کسی در فرار موفق نبود زیرا شرایط منطقه کوهستانی بود و اگر کسی روز می‌رفت، باید از مناطق مسکونی رد می‌شد که در این حال کردها او را می‌دیدند و از مدل لباسش متوجه می‌شدند او یک عامل خارجی است و به مقرهایی که در آن نیروهایشان مستقر بودند اطلاع می‌دادند، در نتیجه قضیه لو می‌رفت.

*عاقبت دو بسیجی که فرار کردند

۲ تا از بسیجی‌هایی که تصمیم گرفتند فرار کنند، ۴۸ ساعت بعد توسط افراد این گروه دستگیر شدند. آنها در این دو روز می‌رفتند بالای درخت می‌نشستند و شب‌ها به مسیر ادامه می‌دادند، تا اینکه از دید مردم خارج شوند. نهایتا به رودخانه بزرگی می‌رسند که تقریبا یک کیلومتر یا ۵۰ متر عرضش بوده که به هیچ وجه امکان نداشت انسانی از آن عبور کند، زیرا سطح آب نیز ۵ متر عمق داشت. آنها آنجا نشسته بودند که متوجه می‌شوند ۳ اسب‌سوار به سمت آنها می‌آید، سواره‌ها رد پای این اسیرها را پیدا کرده بودند و دنبالشان آمده بودند، به رودخانه که می‌رسند متوجه می‌شوند هیچ آدمی نمی‌تواند از آنجا رد شود. اسرا زیر بوته‌های بزرگ پنهان شده بودند، اسب‌سوارها که می‌بینند آنها را نمی‌توانند پیدا کنند شروع می‌کنند به برگشتن، یکی از اسرا صدای پای اسب‌ها را که می‌شنود، از جایش بلند می‌شود، همان موقع یکی از دموکرات‌ها می‌ایستد برای قضای حاجت که ناگهان متوجه این اسیر می‌شود و می‌بیند که دو نفری که دنبال‌شان می‌گشتند همین جا هستند، بقیه را هم خبر می‌کند. آنها را گرفتند و آوردند همانجا تیرباران کردند.

*اسیری که به صلیب کشیده شد

یکی از آن دو اسیر به نام علی بچه سردشت و کرد بود. او به جرم جاسوسی برای جمهوری اسلامی دستگیر شده بود، وقتی خواستند اعدامش کنند، از چوب درختان صلیبی درست کردند و دست و پایش را بستند و گذاشتند بالای پشت‌بام زندان، سپس جمع‌مان کردند در حیاط و جلوی همه او را تیرباران کردند و گفتند بدانید هر کس بخواهد برود، سرنوشتش همین گونه خواهد بود. کُرد،‌ فارس، ارتشی، بسیجی، پیش‌مرگه مسلمان برای آنها فرقی نداشت، همه برایشان دشمن بودند و با دشمن هم دشمنی می‌کردند.

*شهادت بچه‌ها دلیلی بر هیچ کاری نبود

چهار پنج ماه بعد ما را از روستای «گِردنه» خارج کردند و به زندانی در «آلواتان» که داخل جنگل بود منتقل شدیم. روزی ۳۰،۴۰ تا از بچه‌ها را می‌بردند بیگاری تا سنگ و گل جمع کنند، اتاق بسازند برای زندان، ساختن زندان آلواتان یک ماه طول کشید. این زندان ۸ اتاق داشت، یک سرویس بهداشتی، یک آشپزخانه و یک مقری که در ارتفاع بود برای نگهبانی. ۳،۴ ماه هم در زندان آلواتان بودیم.

برای حمام بچه‌ها فقط یک پیت آب گرم بود و یک پیت آب سرد،‌ چه می‌خواهد زمستان باشد چه تابستان. می‌گفتند برو در حیاط و استحمام کن. گاهی مجبور بودیم روی برف بنشینیم و استحمام کنیم. مدتی بعد با هلی‌کوپتر دو تانکر آوردند و چهل نفر از بچه‌ها را بردند تا تانکر ها را از ارتفاع تند و شیب دار آن منطقه پایین بیاورند. با چوب و طناب شاسی‌هایی درست کردند تا مثلا راحتتر منتقل داده شود.

تمام مصالح زندان روی کول همین بچه‌ها آورده شده بود. تانکر که آوردند دیواری کشیدند برای حمام، اما بلافاصله این منطقه توسط نیروهای سپاه و بسیج پس گرفته شد، بعد دموکرات‌ها ما را از آنجا بردند و هیچ کسی از آن حمامی که ساخته شده بود استفاده نکرد. در این زندان هم تعدادی را به عناوین مختلفی شهید کردند، شهادت بچه‌ها دلیلی بر هیچ کاری نبود. آنها یک لیست ۱۵۰ نفره دست‌شان بود که رؤسای بالا تصمیم می‌گرفتند به هر دلیلی چند نفر را اعدام کنند، اغلب حرص‌شان از پیشروی نیروهای اسلام بود. هر وقت سپاه و بسیج و ارتش زمینی را از آنها پس می‌گرفتند و تعدادی‌شان را می‌کشتند، آنها هم به تلافی، تعدادی از زندانی‌ها را شهید می‌کردند. یکبار ۱۷ نفر اعدام کردند، یکبار ۱۱ نفر، یکبار ۴ نفر، ۶ نفر و حتی ۲ نفر که به عناوین مختلف می‌بردند و اعدام می‌‌کردند.

*از صدای تیرهای خلاص متوجه می‌شدیم چند نفر شهید شدند

وقتی می‌خواستند تعدادی را اعدام کنند از محوطه زندان خارج می‌کردند، پشت دیوار تکیه‌شان می‌دادند طوری که ما آنها را نمی‌دیدیم، فقط از صدای تیرهای خلاصی که بلند می‌شد متوجه می‌شدیم چند نفر به شهادت رسیدند.

بعد رادیوی حزب دموکرات که از ساعت ۴ و نیم تا شش برنامه اجرا می‌کرد به مدت یک ساعت، اعلام می‌کرد افرادی که ساعتی قبل توسط حزب دموکرات اعدام شدند، همه از عوامل خمینی و جمهوری اسلامی بودند که به حکم دادگاه‌های ما به اعدام محکوم شدند و این احکام اجرا شد. سپس اسامی را هم یک به یک اعلام می‌کردند. در طول این مدت، ۷۴ نفر به شهادت رسیدند، یعنی در مدت ۲۹ ماه که من در اسارت بودم.

*آن شبِ تلخ بارانی

آلواتان را که تخلیه کردند قرار شد ما را مجددا به دولتو ببرند. می‌خواستند همانجا را که قبلا بمباران شده درست کنند و ما را نگه دارند، اما با مخالفت شدید اهالی ده مواجه شدند. آنها گفتند ما نمی‌گذاریم شما اینجا زندانی نگه دارید، برای اینکه قبلا به خاطر حضور آنها روستای ما بمباران شد، هر چند اهالی ده خبر نداشتند جریان این بمباران‌ها چگونه بوده است،‌ می‌گفتند خانواده‌های ما در خطرند، به همین دلیل ما را برگرداندند و بردند به منطقه‌ای میان دو ارتفاع که میانش کفی بود، چهل روز هم آنجا نگهمان داشتند، آن هم در فصل پاییز و سرمای کردستان که بسیار عجیب است. آنجا بدون سرپناه و اتاقی بودیم، در منطقه‌ای خط کشیدند، آنقدری که ۱۵۰ نفر بتوانند بخوابند و بنشینند، سپس جاهایی را که خط کشیده بودند کانال کندند، بعد هر روز تعدادی از بچه‌ها را می‌بردند جنگل که درخت‌های جنگل را بکنند و بیاورند دور تا دور این کانال‌ها بگذارند و مانند آغل گوسفندی که عشایر درست می‌کنند، بسازند برای اینکه کسی نتواند برود بیاید. درخت‌هایی را می‌آوردند که پر از خار و شاخ و برگ بود. پشت سر هم گذاشته. فقط یک در ورودی بود که نگهبان جلوی در مستقر بود و دو سه نگهبان اطراف آنجا قدم می‌زدند.

آنجا به محض اینکه روز به سمت غروب می‌رفت و هوا رو به تاریکی می‌گذاشت، همه را مجبور می‌کردند پتوها را روی سر بکشند و بخوابند، تا وقتی هم که هوا روشن نمی‌شد، کسی حق نداشت از جایش بلند شود.

آن ایام یک شبِ بارانی بود که هیچ وقت از یاد هیچ‌کدام از اسرا نخواهد رفت، باران شدیدی آمد مثل باران‌های شمال،‌ در حالی که هیچ پناهی هم نداشتیم. ما را بردند تا چوب‌های جنگلی را که روی زمین ریخته جمع کنیم و برای گرم شدن آتش بزنیم. تا وقتی رویمان به آتش بود، پشت‌مان خیس بود، و وقتی پشت‌مان را به آتش می‌کردیم رویمان خیس می‌شد. آن شب را به سختی گذراندیم.

* سخت‌ترین و بدترین شرایط زندان ما اینجا بود

با این وصف دموکرات‌ها متوجه شدند نگهداری ما آنجا امکان‌پذیر نیست، به همین دلیل دوباره منتقلمان کردند به دهی به نام «بیتوش». ۴۸ ساعت در مسجد آنجا ماندیم و دوباره بردنمان به روستایی به نام «اشکان» که فاصله‌اش دو کیلومتر بود، در اشکان هم در مسجد جایمان دادند.

تعداد اسرا نوسان داشت، گاهی تعدادی به ما اضافه می‌شد و گاهی در جشن‌هایشان به نام جشن «ریبندان» (در دوم بهمن به دلیل برف سنگینی که در کردستان می‌آمد راه‌ها بسته می‌شد و به همین دلیل جشنی می‌گرفتند و اعلام می‌کردند راه‌ها دیگر بسته شده است) یا تأسیس حزب و این جور مناسبت‌ها هر دفعه تعدادی از سربازها را آزاد می‌کردند، آن هم سربازهایی که با آنها همراهی می‌کردند و اطلاعات داخل زندان را به آنها می‌رساندند و مسائلی که آنها می‌خواستند برایشان انجام می‌دادند. شش ماه در مسجد روستای اشکان زندانی بودیم. سخت‌ترین و بدترین شرایط زندان ما آنجا بود.

*نوع‌دوستی به روش حزب دمکرات!

اشکان روستایی بود بی‌آب بود، همانطور که می‌دانید در کردستان هر جا را حفر کنید از آن آب می‌آید و چشمه دارد، اما آن ده نقطه‌ای بود که با میله‌های مرزی شاید حدود پانصد متر فاصله داشت، اما قطره ای آب از زمینش نمی‌جوشید. یک رودخانه بزرگی هم از پایینش رد می‌شد که آب گل‌آلود از آن رد می‌شد و آب مصرفی نبود. دلیل انتخاب اسم اشکان برای این ده این بود که از بی‌آبی مردم آن ده اشک‌شان درمی‌آمد. از ده بیتوش یک لوله پولیکایی رد کرده بودند و از چشمه‌اش مردم اشکان خریداری می‌کردند. رودی که رد می‌شد اهالی ده برای شستشوی لباس‌شان استفاده می‌کردند و احشام‌شان هم وقتی از چرا برمی‌گشت، اگر آبی می‌خواست، از آنجا استفاده می‌کرد، بعد این آب سرریز می‌شد به آب انبار مسجد که ما در آن زندگی می‌کردیم، آب انبار پشت مسجد بود. حوضی ۲ متر در ۲ متر داشت و چهار شیر در آن بود که برای نظافت استفاده می‌شد، در حوض آبی بود که گاو و گوسفند روی آن ادرار هم می‌کردند و مردم ده ظرف هم می شستند، چون که ما آب نداشتیم بچه‌ها مجبور بودند از این آب استفاده کنند، به همین دلیل ۳۰ نفر از اسرا مریض شدند. مریضی‌هایشان اسهال شدید بود، به خاطر استفاده از آن آب آلوده‌ای که می‌خوردند. خیلی‌ها سعی می‌کردند که از آن آب نخورند، اما خودتان می‌دانید وقتی تشنگی به آدم فشار می‌آورد، دیگر این حرف‌ها حالی آدم نمی‌شود. روزی یک وعده غذای برنج آبکش می دادند بدون خورشت و یا سیب‌زمینی آب‌پز و نخود آب‌پز می‌دادند، اینها غذاهای خشکی بود که معده را خشک می‌کرد. وقتی آب بدن کم می‌شد مجبور می‌شدیم از آن آب استفاده کنیم.

مسجدهای کردستان جایی به نام کفش‌کن دارد، یعنی به اندازه یک متر نرده گذاشتند که وقتی از در داخل می‌شوند، کفش‌ها را در خاکی درمی‌آورند، از لوله‌ها رد می‌شوند و بعد پایشان را روی زیلو می‌گذارند و داخل مسجد می‌شوند، ۳۰ نفری که مریض بودند در کفش‌کن می‌خوابیدند که اگر بدنشان نجس شد، فرش‌های مسجد کثیف نشود، ۲ نفر از این بچه‌ها که به خاطر خوردن از این آب آلوده اسهال خونی گرفته بودند فوت کردند.

زندان بان‌ها برای اینکه بگویند ما دموکرات هستیم و طرفدار آزادی و مردمیم در روز یک کاسه ماست می‌آوردند با یک قاشق و در دهان هر کدام از مریض‌ها می‌ریختند. مثلا می‌خواستند اسهال‌شان بند بیاید. یک کاسه برای 30 نفر، شب می‌خوابیدیم و صدای ناله مریض‌ها بلند می‌شد. یک شب متوجه شدیم صدای یکی از بچه‌ها قطع شد و دیگر ناله نمی‌کند صبح سراغش رفتیم و متوجه شدیم او که نامش اسلامی بود، هم فوت کرده. اسلامی یک جوان رزمنده‌ای بود که شاید حدود 80 کیلو وزن داشت و حالا شده بود 20 کیلو. نماینده بچه‌های زندان من بودم و بین بچه‌های خودمان وجهه‌ای داشتم که به حرفم گوش می‌کردند. آنها صدایم کردند و گفتند بیا اسلامی فوت کرده. در زدم و به زندان‌بان اطلاع دادم، گفت بیاوریدش بیرون. این جوان 20 کیلویی را بغل کردم و با خودم بردم. گفت بگذار کنار دیوار بعد برو داخل، دیگر خبر ندارم با پیکر او چه کردند، اصلا دفنش کردند یا نه.

*روستایی‌ها آدم‌های مهربانی بودند

روستایی‌ها آدم‌های مهربانی بودند با اینکه فرهنگ پایینی داشتند اما نسبت به ما احساس دوستی و ترحم داشتند این را از نگاه‌هایشان و گفتارشان متوجه می‌شدیم ولی خب نگهبان‌ها مانع از این می‌شدند که آنها به ما محبتی کنند. مردم روستا از دموکرات‌ها می‌ترسیدند. فقر فرهنگی و فقر اقتصادی ‌آنها باعث شده بود که دموکرات‌ها را در آن محله قبول کنند و گوش به فرمانشان بودند.

*بیگاری برای یک لقمه نان

مدتی همین وضعیت را داشتیم. بچه‌ها را برای بیگاری می‌بردند. مثلا ۱۰ نفر را صدا می‌کردند و می‌گفتند بیایید برویم برای زندان آب بیاورم پیت‌های ۷ کیلویی روغن را که خالی بود به دستشان می‌دادند و می‌گفتند بیایید برویم از یک چشمه دور آب بیاوریم. یکبار در همین حین یکی از بچه‌ها را به این بهانه که می‌خواسته به نگهبان‌ها حمله کند کشته بودند. این فرد یک بسیجی بود که چشمش بسیار ضعیف بود، می‌گفتند می‌خواسته اسلحه را از نگهبان بگیرد. آنها به هر دلیلی بچه‌ها را به شهادت می‌رساندند تا به این وسیله رعب و وحشت در دل بقیه زندانی‌ها بیندازند تا بچه‌ها نتوانند اقدامی کنند.

۲۰۰ نفر شده بودیم که جیره غذایی ما روزی سه قرص نان لواش بود. ۱۰-۱۵ نفر هم نگهبان‌های زندان بودند که جمعا باید روزی ۶۰۰-۷۰۰ نان پخته می‌شد؛‌ بنابراین اقلا باید روزی یک تن چوب جنگلی می‌آوردیم تا آتش درست کنند و روی ساج نان‌ها پخته‌ شود. ظهرها غذا داشتیم اما شب و صبح نه، چایی سهمیه‌بندی بود، قوطی‌های سه کیلویی روغن را پیدا می‌کردیم دورش را سوراخ می‌کردیم و به عنوان کتری از آن استفاده می‌کردیم. ۴ نفر ۴ نفر صدایمان می‌کردند که برویم به اصطلاح کتری هایمان را آب جوش کنیم وقتی می‌آوردیم مقداری چای داخلش می‌ریختم کت‌مان را می‌انداختیم رویش تا دم بکشد. لیوان‌های‌مان قوطی‌های کمپوتی بود که سر راه بیگاری از روی زمین پیدا می‌کردیم تمیز می‌کردیم و به عنوان لیوان استفاده می‌کردیم.

به جای قند هم به ما شکر می‌دادند. در هفته نصف لیوان شکر می‌دادند برای چهار نفر. ما چند نفری شکرهایمان را روی هم می‌ریختیم و روی حرارت با مقداری آب،‌ حلش می‌کردیم و می‌گذاشتیم دوباره خشک شود،‌ سپس تکه تکه می‌کردیم و به عنوان قند از ‌آن استفاده می‌کردیم که به هر کس به اندازه یک حبه قند می‌رسید. این کار را می‌کردیم تا آخر هفته برسد. مقداری از آن را داخل آب می‌ریختیم و شب با نان می‌خوردیم مثلا چای شیرین که پنیر هم نبود.

*مو قرمزیِ خائن

عبدالله سور رئیس زندان ما موهای قرمز رنگی داشت البته نام اصلی‌اش عبدالله امینی بود که به خاطر نام قرمزش به این نام شهرت پیدا کرده بود. او درجه‌دار ارتش بود که از مهاباد فرار کرده و تعدادی اسلحه آورده بود برای دموکرات‌ها. به همین دلیل توانسته بود بین آنها برای خودش موقعیتی پیدا کند و بشود رییس زندان. چند نفری هم در دوران ریاست او اعدام شدند. به همین دلیل اعتراض بچه‌ها بلند شد و سرانجام او را عوض کردند.

*تنها دلیل جابجایی ما پیشرفت نیروهای اسلام بود

اردیبهشت ماه ما را از اشکان جابجا کردند و همانطور که گفتم تنها دلیل جابجایی ما پیشرفت نیروهای اسلام بود. از اخبار کم و بیش اطلاع داشتیم. بین بچه‌ها کسی بود به نام خاکپور او یک رادیوی کوچکی داشت که از ابتدای اسارت توانسته بود آن را پنهان کند. پیچ و مهره‌های رادیو را هم باز کرده بود دورش را با کش بسته بود که اگر کسی دید بگوید خراب است. باتری‌هایش را هم فقط برای اخبار ساعت۲ و ۸ شب می‌گذاشت. شهادت شهید باهنر،‌ رجایی و حزب جمهوری اسلامی را هم از همین طریق متوجه شدیم.

در زندان اشکان تلویزیونی داشتیم که فقط شبکه‌های عراقی را پخش می‌کرد چون لب مرز هم بودیم خوب می‌گرفت. فقط هم نگهبان می‌توانست آن را روشن کند کسی حق نداشت به آ‌ن دست بزند. شبکه‌های موسیقی و رقص عربی پخش می‌کرد.

ادامه دارد...
منبع:فارس

آخرین مطالب