پر بازدیدترین مطالب

روزی‌های خاص و شرایط بهره‌مندی از آن

 



رحمت واسع الهی، چنان گستره هستی را در برگرفته است که همه آفریده‌ها از مومن و کافر از روزی‌های الهی بهره‌مند می‌باشند. هر کسی که به رحمت رحمانی آفریده شده به سبب همان رحمت رحمانی از روزی خداوند می‌خورد.


سخن آشنا- در این میان تنها برخی از مومنان هستند که به عللی از روزی‌های خاص برخوردار می‌باشند و از رحمت رحیمی در همین دنیا و نیز آخرت بهره‌مند می‌شوند.
نویسنده با توجه به ویژگی‌های روزی‌های خاص، زمینه‌ها و عوامل بهره‌مندی از آن را براساس آموزه‌های قرآنی تبیین کرده است.
***
توسعه رزق
رزق به هرگونه اعطایی جاری در دنیا و آخرت اطلاق می‌شود که شامل غذا و طعام و قوت روزانه و ضروریات زندگی و در یک کلمه به هر آنچه وارد شکم می‌شود اطلاق می‌گردد. (مفردات الفاظ قرآن کریم، راغب اصفهانی،‌ ص 351)
هر چند که این واژه به شکل مجازی در امور مدنی نیز به کار می‌رود و عنایات خاصی در حوزه علم و دانش نیز به عنوان روزی الهی معرفی می‌شود، ولی کاربرد حقیقی آن در امور مادی است، چنانکه در مسئله انفاق از روزی‌، بیشتر از همه آنچه مورد توجه است، انفاق مادیات و بهره‌های مادی و دنیوی آن می‌باشد که خداوند روزی آدمی کرده است.
دستیابی به روزی از مهم‌ترین علل و انگیزه‌های حرکتی بشر می‌باشد، زیرا انسان را در وهله نخست به حرکت وا می‌دارد، دستیابی به غذایی است تا با آن گرسنگی و تشنگی خود را برطرف کند. از این رو مفهوم آسایش را مترادف با مفهوم تامین کامل غذا می‌داند. هر چند که برخی از امور دیگر، مانند تامین گرمای مناسب و یا سرمای مناسب و بستری خوب و مناسب، بخشی دیگر از مفهوم آسایش را تامین می‌کند، ولی چنانکه گفته شد، مسئله اصلی و عنصر اصلی در تحقق بخشی به مفهوم آسایش همان مسئله غذا و آن چیزی است که وارد شکم می‌شود.
بنابراین می‌توان گفت که غذا در کنار دو عنصر آرامش و امنیت همواره دغدغه انسان در حرکت‌ها و تلاش‌هایش به شمار می‌رود.
به سخن دیگر، انسان در وهله نخست آنچه از مفهوم خوشبختی و سعادت درک کرده و در تامین آن اقدام و حرکت می‌کند، تامین غذا و امنیت جانی است. پس از تامین این دو مسئله است که اموری دیگر مطرح می‌شوند. این امور می‌تواند به عنوان بخشی از مفاهیم توسعه یافته و امنیت جانی باشد. به این معنا که غذا توسعه یافته و دامنه وسیع‌تر و گسترده‌تری را در برگیرد به گونه‌ای که مفهوم آسایش را جایگزین امنیت غذایی سازد؛ چنانچه که مفهوم امنیت جانی توسعه یافته و شامل اموری چون امنیت عرض و مال و آرامش روحی و روانی و مانند آن شود.
این‌گونه است که مفهوم خوشبختی و سعادت، دایره وسیع‌تری را در بر می‌گیرد و انگیزه‌های حرکتی بشر دامنه بیشتری می‌یابد. با این همه رزق مادی و در حقیقت آنچه وارد شکم می‌شود، به عنوان اصلی‌ترین و اساسی‌ترین مسئله در تحقق مصداقی آسایش مطرح می‌شود. بنابراین غذا را می‌بایست مصداق بارزی از مفهوم آسایش برشمرد، چنانکه امنیت جانی مصداق بارز و نخستین مفهوم امنیت و آرامش است.
از آنجا که انسان در جست‌وجوی غذا و تامین کامل آن است، می‌کوشد تا در توسعه آن بکوشد و به هر شکل ممکنی آن را افزایش و گسترش دهد. از این رو درخواست توسعه رزق به عنوان یک درخواست جدی‌ برای انسان مطرح می‌باشد. همه تلاش‌های روزانه مردمان در راستای تحصیل رزق و یا توسعه آن است.
تفکر قرآنی بر این نکته تاکید می‌کند که خداوند نه تنها آفریدگار هستی است بلکه رب العالمین نیز می‌باشد. تاکید بر عنوان ربوبیت از آن روست تا انسان متوجه پروردگاری خداوند نیز باشد و بداند که همه هستی تحت مدیریت مستقیم و غیرمستقیم خداوند قرار دارد و چیزی بیرون از دایره مدیریتی او نیست. بنابراین آفرینش همه چیز از جمله انسان، هدفمند بوده و خداوند با ربوبیت خویش بر آن است تا هر چیزی به آن هدف اصلی برسد.
بر این اساس نمی‌توان چیزی را بیرون از دایره پروردگاری و ربوبیت خداوندی دید. این بدان معنا خواهد بود که توسعه و تضییق روزی تنها به دست خداوند است. بنابراین خداوند نه تنها به مقدار روزی هر کسی آگاه است بلکه نیازهای هر کسی را می‌داند و بر اساس آن نیازها و مصالح بندگان به آنان رزق محدود می‌دهد و یا تضییق و توسعه در آن ایجاد می‌کند.(رعد آیه 26، عنکبوت آیه 62 و شورا آیه 12 و طلاق آیه 7)
انسان‌ها می‌بایست با توجه به مسئله ربوبیت، در توسعه رزق خود بکوشند و در صورتی که با همه تلاش‌ها به آن دست نیافتند بدانند که مصالح، اقتضای آن داشته است که به رزق واسع نرسیده‌اند.
عدم آگاهی بسیاری از مردم و یا غفلت درباره منشأ قبض و بسط و تضییق و توسعه رزق موجب می‌شود(سبا آیه 36) که انسان رفتاری به دور از عقل و منطق داشته باشد و خود را به آب و آتش بزند و یا دچار افسردگی و بیماری شود.
جالب اینکه برخی به سبب همین نادانی و عدم فهم نسبت به مصالحی که در تضییق و توسعه رزق مردمان وجود دارد، در هنگام برخورداری و گشایش، به شادی مفرط روی می‌آورند(روم آیات 36 و 37) و یا روحیه سرکشی و تجاوزگری در آنان تقویت می‌شود(شورا آیه 27) و یا هنگام تضییق و از دست دادن آن گرفتار حزن و اندوه و افسردگی می‌شوند(روم آیات 36 و 37)
اصولا چنین بینش و نگرش نادرست است که رفتار انسان‌ها را تنظیم می‌کند و آنان را به عنوان نمونه دچار بخل کرده و از انفاق مال باز می‌دارد.
روزی خاص
توسعه در رزق می‌تواند دو مفهوم متفاوت را بیان کند. به این معنا که می‌تواند مراد از توسعه، توسعه کمی و مقداری باشد و شخص هنگامی که از توسعه رزق سخن می‌گوید متوجه افزایش کمی و مقدار آن است و یا آنکه مراد از آن، توسعه کیفی آن است. به این معنا که شخص روزی‌های خاصی را می‌خواهد که با آنکه از نظر مقدار کم است ولی از نظر کیفیت بسیار مفید و موثر می‌باشد.
بسیاری از مردم در اندیشه توسعه کمی و روزی هستند و تنها شمار اندکی از مردمان هستند که در توسعه کیفی آن می‌کوشند. اینجاست که مفهوم روزی‌های پاک و طیب خود را نشان می‌دهد.
از آنجا که نوع و کیفیت روزی تاثیرات شگرفی در انسان به‌جا می‌گذارد، تنها مومنان هستند که از خداوند می‌خواهند تا ایشان را از روزی‌های پاک و طیب بهره‌مند سازد.
بنابراین آنچه مورد درخواست این افراد است بیشتر جنبه کیفی رزق می‌باشد، هرچند که توسعه کمی آن نیز می‌تواند مورد درخواست باشد. به این معنا که روزی پاک و طیب در مقدار زیاد را نیز مطلوب خویش می‌دانند ولی توجه به کیفیت به عنوان یک اصل در خواسته‌های آنان مطرح می‌باشد. از این رو اگر مقدار زیادی رزق بی‌کیفیت و خبیث و ناپاک در اختیار ایشان گذاشته شود آن را نمی‌خواهند و از آن بهره‌ نمی‌گیرند مگر آنکه به اضطرار به مقدار اندکی برای رفع و دفع مشکل از آن برگیرند.
خواسته اصلی و مهم مومنان، رزق طیب و کریمانه است. از این رو در آیاتی چون 74 سوره انفال، 50 سوره حج و 4 سوره سبا و نیز 26 سوره نور، مسئله رزق کریم به عنوان مسئله اصلی مورد توجه قرار گرفته است.
در همین آیه 26 سوره نور و 57 و 172 سوره بقره و در آیات بسیار دیگر، مسئله طیب و پاکی مورد تاکید است و در آیه 87 و 88 سوره هود و آیات دیگر پسندید‌گی بودن آن درخواست شده است.
البته کمیت و فراوانی رزق در کنار بی‌حساب و بی‌پایان بودن آن نیز مطلوب انسان‌های مومن می‌باشد تا این گونه بتوانند در مسیر کمالی خود و دیگران از آن بهره‌مند شوند. (بقره آیه 212 و آل‌عمران آیه 27 و 37)
عوامل رزق خاص
در تحلیل قرآنی، آن چه اصالت می‌یابد، کیفیت رزق و روزی است هرچند که کمیت و بی‌پایانی آن نیز مورد توجه قرار می‌گیرد. اهمیت کیفیت رزق و روزی در کنار کمیت آن برای آن است که انسان در چنین شرایطی بهتر می‌تواند در مسیر هدف آفرینش گام بردارد و خود و دیگران را به کمال مطلوب برساند.
برای دستیابی به رزق خاص می‌بایست شرایطی فراهم آید که از آن به زمینه‌ها و عوامل رزق خاص یاد می‌شود. همه موجودات به حکم رحمت رحمانی از رزق عام الهی بهره‌مند می‌شوند ولی کمتر کسی از رزق خاص و یا رزق باکیفیت سود می‌برد؛ زیرا کسانی که در مسیر الهی گام برنمی‌دارند، به هر رزقی حتی خبیث آن گرایش می‌یابند و حتی این گونه ارزاق برای آنان شیرین‌تر و گواراتر می‌شود. تنها مومنان هستند که از رزق خبیث و ناپاک پرهیز کرده و آن را بر نمی‌تابند.
بنابراین می‌توان گفت که ایمان یکی از اصلی‌ترین و بنیادی‌ترین عوامل دستیابی انسان به رزق پاک و خاص می‌باشد. خداوند در آیات 25 و 212 سوره بقره و نیز 2 و 4 و 74 سوره انفال و آیاتی دیگر، ایمان را زمینه برخورداری از رزق الهی برمی‌شمارد. از آنجا که همه موجودات از ابلیس کافر تا خاتم‌النبیین محمد مصطفی(ص) از رزق عام خداوندی برخوردار هستند بی‌گمان مراد از رزق در این آیات رزق خاص می‌باشد. از این رو در برخی از آیات چون 11 سوره طلاق از احسان روزی و در آیه 50 سوره حج و 4 سوره سبا از رزق کریم سخن به میان آمده است.
پس می‌توان گفت، ایمان از شرایط اصلی و اساسی بهره‌مندی شخص از روزی‌های خاص و کریمانه الهی است که در بسیاری از موارد نیز بی‌حساب و بی‌پایان می‌باشد. (غافر آیه 40) انسان‌های مومن، انسان‌هایی هستند که از زشتی‌ها و پلشتی‌ها پرهیز می‌کنند و هیچ‌گونه تمایل باطنی و ظاهری به پلیدی‌های عقلانی و شرعی ندارند. از این رو خداوند رعایت تقوای الهی را زمینه برخورداری از رزق خاص معرفی می‌کند و برکسب آن تاکید می‌ورزد. (بقره آیه 212 و مائده آیه 58 و یونس آیه 31 و طلاق آیه 2 و 3) ایمان بی‌عمل صالح معنا و مفهوم ندارد و اگر کسی در باطن گرایش به خدا و خواسته‌های او داشته باشد، آن را در عمل‌های نیک نشان می‌دهد که مورد رضایت و خشنودی اوست، لذا در آیاتی چون 25 سوره بقره و 60 و 62 سوره مریم و 50 سوره حج، اجرای عمل صالح و انجام آن را زمینه‌ساز برخورداری از روزی‌های خاص و بی‌حساب و جاودانه الهی معرفی می‌کند و مردمان را به انجام آن سفارش می‌کند.
در حقیقت اطاعت خاضعانه و خاشعانه در برابر خداوند و فرمان‌های او بیانگر ایمان و نشانه عملی از آن می‌باشد (احزاب آیات 30 و 31) و انسان تنها این گونه است که می‌تواند باور خود را به نمایش بگذارد.
بنابراین عبادت (آل‌عمران آیه 37) و توبه و بازگشت به سوی خدا (مریم آیات 60 و 62) و انفاق از روزی‌های خدادادی (انفال آیات 3 و 4) و پرداخت زکات و دیگر حقوق و تکالیف مالی (نور آیات 37 و 38) و جهاد در راه خدا و دفع دشمنان دین و پیروان آن (انفال آیه 74) و پناه دادن به مهاجران و مومنان آواره از وطن (همان) و شهادت در راه خدا در هنگام جهاد (آل‌عمران آیه 169 و حج آیه 58) و هجرت در راه خدا برای رهایی از ظلم و کفر (انفال آیه 74 و حج آیه 58) و یاری دین خدا به هر شکل (همان) و یاد خدا در همه حال (نور آیات 37 و 38) برپاداشتن نماز (انفال آیات 3 و 4 و نور آیات 37 و 38) و در یک کلمه اخلاص در راه خدا (صافات آیات 40 و 41) و عمل صالح، چیزی جز همان ایمان واقعی نیست که عامل جذب و جلب روزی‌های بی‌حساب و خاص خداوند می‌باشد.
می‌توان این نتیجه منطقی را در پایان گرفت که اگر انسان خواهان روزی‌های خاص و عطایای ویژه الهی به شکل بی‌پایان و با کیفیت است می‌بایست تنها همان راهی را در پیش گیرد که خشنودی خدا در آن است.
به سخن دیگر، حتی اگر کسی دنیا بخواهد می‌بایست از راه ایمان برود، زیرا هر راه دیگر نمی‌تواند موجب امنیت خاطر وی و دستیابی به آسایش و آرامش دنیوی شود. انسان اگر بخواهد به آسایش و آرامش واقعی و خوشبختی دائمی دست یابد بهتر آن است که به ایمان و عمل صالح به عنوان عناصر اصلی تحقق بخشی به این مهم توجه کند. بی‌گمان ایمان و عمل صالح که به دو شکل عبادیات محض و خدمت به خلق انجام می‌گیرد، تنها راه رسیدن به خوشبختی و آسایش دائمی و آرامش ابدی است.
خداوند در آیاتی چون 34 و 35 سوره حج و 40 تا 42 سوره صافات به رزق‌های بسیار خاص برای مخلصین و مخبتین اشاره می‌کند تا این مفهوم را القا کند که روزی‌های الهی بی‌شمار، بی‌نهایت، متنوع، جاودانه و باتوجه به ذائقه و میل و اراده بشری است.
البته چنانکه گفته شد رزق الهی اختصاص به مادیات ندارد بلکه روزی الهی معنوی و مادی می‌باشد از این رو در آیه 82 سوره واقعه به این مطلب اشاره می‌کند که مشرکان و کافران رزق معنوی قرآن را انکار می‌کنند. (المیزان، علامه طباطبایی، ج 19 و 20 ص 138)
انسان‌های مومن هرچند که در بهشت از روزی‌های مادی بهره‌مند می‌باشند ولی آنچه به آنان لذت کمالی می‌بخشد بهره‌مندی از روزی معنوی است که از آن به رضوان الهی اکبر یاد شده است. به این معنا که روزی معنوی برای انسان‌های کامل بسیار لذت‌بخش‌تر از روزی‌های مادی است. این افراد از روزی‌های معنوی لذت بسیار می‌برند. این روزی‌های خاص تنها از آن کسانی است که در مراتب عالی کمال و قرب الهی قرار دارند.

منبع:کیهان

نمادهای «پیروزی» جمهوری اسلامی در «جنگ فرهنگی»/ دهه‌هفتادی‌ها چطور حججی شدند


رهبرمعظم انقلاب مقوله فرهنگ را «چشم اسفندیار» ملت‌ها معرفی کرده و تهاجم فرهنگی را چونان یک بمب شیمیایی می‌دانند که نامحسوس و بدون سروصدا منفجر می‌شود و اثرات ناگهانی وزیانباری برجای می‌گذارد.

خبرگزاری فارس: دهه‌هفتادی‌ها چطور حججی شدند
سخن آشنا-  رهبر معظم انقلاب اسلامی ۲۲مردادماه در بیانات خود در جمع اقشار مختلف مردم با اشاره به مأیوس شدن دشمن از پیروی در جنگ فرهنگی، فرمودند: «[دشمنان] حتّی از جنگ فرهنگی هم مأیوس‌اند. ببینید؛ در دهه۷۰ که دهه دوّم انقلاب ما بود، یک حرکت فرهنگی خباثت‌آلودی علیه کشور ما شروع شد که بنده همان‌وقت مسئله تهاجم فرهنگی را مطرح کردم، مسئله شبیخون فرهنگی را مطرح کردم، برای اینکه جوان‌ها حواسشان باشد، چشمشان باز باشد، مردم بدانند. یک حرکت وسیع فرهنگی علیه کشور ما در دهه ۷۰ شروع شد؛ حالا شما نگاه کنید؛ متولّدین دهه ۷۰ امروز دارند می‌روند به‌عنوان مدافع حرم جان می‌دهند، سر می‌دهند و نیرو می‌دهند؛ نعششان برمی‌گردد! چه کسی این را حدس می‌زد؟ در همان دورانی که آن تهاجم وسیع فرهنگی بود، این گل‌ها در بوستان جمهوری اسلامی شکفته شدند، این نهال‌ها روییدند، حججی‌ها درست شدند؛ پس ما در جنگ فرهنگی پیروز شدیم و دشمن در جنگ فرهنگی شکست خورد.»[1]

حضرت آیت‌الله خامنه‌ای از لحظه استقرار در جایگاه مقام رهبری نظام اسلامی، توجه جدی به خنثی کردن ترفندها و توطئه‌های دشمن داشته‌اند. ایشان اولین هشدارها را نسبت به توطئه جدید دشمن که عبارت از «تهاجم فرهنگی» بود به گوش مردم رساندند و بعدها با تعبیر «شبیخون فرهنگی» ابعاد و وسعت بیشتر این خطر را گوشزد کردند و کوشیدند تا با «تبیین و روشنگری» ذهن مردم و مسئولان را نسبت به نقشه‌های متنوع و پیچیده دشمن روشن سازند.

معظم‌له در تعریف مقوله «تهاجم فرهنگی» پس از ناکام ماندن دشمن در عرصه نظامی و رویکرد به عرصه فرهنگ، در دیدار با فضلای حوزه علمیه قم در هفتم آذر 1368 گفتند: «یک جبهه‌بندی عظیم فرهنگی که با سیاست، صنعت، پول و با انواع و اقسام پشتوانه همراه است، الان مثل یک سیلی راه افتاده که با ما بجنگد. جنگ هم، جنگ نظامی نیست. بسیج عمومی هم در آنجا هیچ تأثیری ندارد و آثارش هم طوری است که ما تا به خود بیاییم، گرفتار شده‌ایم» [2]
رهبرمعظم انقلاب مقوله فرهنگ را «چشم اسفندیار» ملت‌ها معرفی کرده و تهاجم فرهنگی را چونان یک بمب شیمیایی می‌دانند که نامحسوس و بدون سروصدا منفجر می‌شود و اثرات ناگهانی وزیانباری برجای می‌گذارد، معرفی کردند: «فرض کنیم در یک محوطه یک بمب شیمیایی منفجر شود یا بیفتد که احدی نفهمد که این بمب اینجا افتاد. پس از هفت هشت ساعت می‌بینید صورت‌ها و دست‌های همه تاول زده است. تهاجم فرهنگی دشمن به صورتی است که شما ناگهان از مدرسه‌های ما، در خیابان‌های ما، در جبهه‌های ما، در حوزه علمیه ما، در مدارس و دانشگاه‌های ما نشانه‌های آن را خواهید دید.»[3]

اما با وجود تمام هزینه‌های دشمن برای تسخیر روح و جسم جوانان ایرانی به‌وسیله انواع و اقسام ابزارهای شبیخون فرهنگی مانند ماهواره، انتشار گسترده محتواهای غیراخلاقی و شبهات متزلزل‌کننده بنیان‌های معرفتی جوانان و حمله به مبانی دینی در فضای اینترنتی و... رویش گل‌های بوستان انقلاب اسلامی که از میان متولدان دهه هفتاد بودند و ظهور آنان در دهه 90 و در اوج تهاجم فرهنگی دشمن، نشان داد که دشمن نتوانسته است جوانان مؤمن و و انقلابی ایران را از دامن پرمهر و برکت این انقلاب جدا کند.

رهبر معظم انقلاب اسلامی بارها در بیانات خود به این مساله تصریح فرموده‌اند که جوانان امروزی در انقلابی‌گری و دلبسته بودن به آرمان‌های بلند امام خمینی(ره) چیزی کمتر از جوانان دهه اول انقلاب ندارند. رویش و ظهور شهدای مدافع حرم این مساله را به اثبات رساند که جوانان امروزی که آماج شدیدترین تهاجم فرهنگی قرار داشته‌اند، توانسته‌اند با اراده آهنین خود در این میدان نبرد پیروز و سربلند بیرون بیایند.

همچون جوانان نسل اول انقلاب که برای دفاع از انقلاب اسلامی، از همان آغاز جنگ تحمیلی، سینه خود را در برابر دشمن بعثی و تمام حامیان آن‌ها سپر کرده و با نثار جان خود مانع از وارد شدن کوچک‌ترین خدشه‌ای به ایران شدند، جوانان دهه هفتادی نیز با درک و معرفت بالای خود، از همان آغازین روزهای حضور تروریست‌های بین‌المللی در سوریه و عراق، نقشه دشمن را فهمیده و برای دفاع از اسلام و ممانعت از برپا شدن سنگر دفاع از وطن در همدان و کرمانشاه و تهران، با حضور در فراسوی مرزها به دفاع از دین و کشور بپردازند.

این رشد فرهنگی البته اتفاقی نبود. دهه هفتادی‌ها در دوره‌ای متولد شده بودند که جمهوری اسلامی در معرض شدیدترین حملات اعتقادی، از داخل و خارج کشور بود.

در فاصله سال‌های 70 تا 76 جریانی در کشور شکل گرفت که بروز اجتماعی و سیاسی خود را به پس از 76 موکول کرد. این جماعت که بعدها به‌عنوان «اصلاح‌طلبان» شناخته شدند، در دوران بروز حاکمیت سیاسی‌شان بر شئون مختلف اجرایی کشور، از طریق کودتای خزنده مطبوعاتی و رسانه‌ای تلاش کردند تا پایه‌های عقیدتی و فکری و فرهنگی انقلاب و نظام اسلامی بلکه از آن فراتر، پایه‌های دینی اجتماعی را سست کنند.

اساس کار این عده، ساخت و ترویج شبهات مختلف و منتشر ساختن آن در ابعاد وسیع در رسانه‌ها بود تا بدین‌ترتیب به زعم خود، نبض فکری جامعه را کنترل نموده و پایه‌های حاکمیت خود را محکم کرده و البته نظام اسلامی را دچار افول نمایند.

در این میان هجمه به «فرهنگ شهادت» از مهم‌ترین محورهای فعالیت اصلاح‌طلبان در دوران سیاه دوم خرداد بود که بخشی از توهین‌های این عناصر در ذیل آورده می‌شود:

الف) عبدالکریم سروش: فرهنگ شهادت، خشونت‌آفرین است. اگر کشته شدن آسان شد، کشتن هم آسان می‌شود. [۴]

ب) اکبر گنجی: پیامبر در بدر و حنین و… شمشیر زد… اما آیا جنگ‌های جبهه حق علیه باطل پیامدهای ناخواسته یا آثار وضعیه به دنبال ندارد؟ خشونت، فرزند خشونت است و درخت خشونت، میوه‌هایی جز خشونت به بار نمی‌آورد. هیچ‌کس حق ندارد به صرف اینکه خود را حق و دیگران را باطل می‌داند، دست به خشونت بزند و در صدد نابودی مخالفان خود از طریق حذف فیزیکی برآید.[۵]

اما با وجود این هجمه گسترده عناصر فکری وابسته به دشمن در قالب مطبوعاتی که به «روزنامه‌های زنجیره‌ای» معروف شدند، ناگهان یک جریان فرهنگی خودجوش در سراسر کشور به راه افتاد که موجب شد جوانانی که در جستجوی حقیقت هستند، را از میان آتش سنگین رسانه‌ای دشمن به سمت نور هدایت کنند.

 

«راهیان نور» عنوان حرکت بزرگ و عظیم فرهنگی بود که با حضور جوانان در مناطق جنگی متبرک به حضور شهدای آخرالزمانی سیدالشهدا (علیه‌السلام)، آنان را با آنچه در دفاع مقدس گذشته است از نزدیک آشنا کند.

حضور رهبر معظم انقلاب اسلامی در ایام نوروز 78 در منطقه عملیاتی شلمچه موجب شد این حرکت بزرگ برای واکسینه کردن نسل جوان در برابر سم‌پاشی‌های قلم‌های آلوده عناصر دشمن در برخی مطبوعات داخلی که عملاً به پایگاه دشمن تبدیل شده بودند، شتابی دوچندان بگیرد.

جوانان و نوجوانانی که به‌جای گذراندن ایام تعطیلات نوروز در مناطق خوش آب و هوا یا مراکز سیاحتی، ترجیح می‌دهند تا برای پیوند قلوب خود با جوانان نسل پیش از خود که برای آرامش امروز آنان جان خود را نثار کردند، صدها کیلومتر را پیموده و هرساله در گرمای طاقت‌فرسای خوزستان به تجدید بیعت با شهدا بپردازند.

رهبر فرزانه انقلاب اسلامی در بخش دیگری از بیانات اخیر خود فرمودند: «یک جنگ فرهنگی راه انداختند در دهه ۷۰ و بخشی از دهه ۸۰، برای اینکه افتخارات دفاع مقدّس را به فراموشی بسپرند، و اصرار داشتند بر این. [امّا] جمهوری اسلامی یک فنّاوری نرم را به وجود آورد، یعنی حرکت عمده راهیان نور. راهیان نور یک فنّاوری است؛ یک فنّاوریِ قدرتِ نرم است. میلیون‌ها جوان راه افتادند رفتند در جبهه‌های جنگ، در آن کانون معرفت و قدس، در آن کانون فداکاری، آنجا دیدند که چه وضعیّتی بوده است و چه اتّفاقاتی افتاده است؛ [برایشان] شرح دادند و در ماجرای دفاع مقدّس قرار گرفتند. بله، جمهوری اسلامی این است؛ مدافع حرم تربیت می‌کند؛ راهیان نور راه می‌اندازد؛ معتکفین در مساجد را -که تقریباً همه هم جوان‌اند، به‌عنوان یک نماد عالی تضرّع و قداست- به وجود می‌آورد؛ این‌ها که [قبلاً] نبود؛ پس ما در جنگ فرهنگی بر دشمن پیروز شدیم. در جنگ نظامی هم ما پیروز شدیم»[۶]

 

پی‌نوشت:

1- http://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=40273
2- فرهنگ و تهاجم فرهنگی، برگرفته از سخنان مقام معظم رهبری، چاپ اول، سازمان مدارک فرهنگی انقلاب اسلامی، تابستان 1373، ص 12.
3- فرهنگ و تهاجم فرهنگی، برگرفته از سخنان مقام معظم رهبری، ص 12.
4- www.mashreghnews.ir/news/184059
5- www.mashreghnews.ir/news/184059
6- http://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=40273
منبع:فارس

کارکردهای مسجد در جامعه منتظر

 

با توجه به اینکه مسجد در دولت كريمه مهدوی، مركز حکومت و سكونت حضرت حجت(عج) است، در دوران غیبت هم مسجد باید پايگاه اصلی آموزش و تربيت منتظران باشد؛ به عبارت بهتر، مساجد باید برای ظهور کادرسازی کنند.

به گزارش سخن آشنا، مساجد کانون های مقدسی اند که به انسان آرامش روانی می دهند، خدا را به یاد می آورند، محل عبادت و نماز و نیایش اند و در روایات از مسجد به عنوان «خانه خدا در زمین»، «محبوب ترین قسمت شهرها»، «خانه پارسایان» و ... یاد شده است.

رفت و آمد به مسجد، مایه خیر و برکت در زندگی است. ورورد به مسجد و حضور در مساجد، آداب و احکام خاصی دارد که در کتاب های فقهی آمده و همه نشان دهنده جایگاه والای معنوی آن و نقش تربیتی و سازنده این عبادتگاه است. خود ما هم این تاثیر را در زندگی مسجدیان می بینیم.

امیرمومنان علیه السلام فرمودند: «هر کس به مساجد رفت و آمد داشته باشد، به یکی از این امور هشتگانه دست می یابد: 1.یافتن برادر ایمانی که در مسیر خدا از او بهره می گیرد؛ 2.دانشی تازه؛ 3.فهم و درک آیه ای از آیات قرآن؛ 4.شنیدن سخنی هدایتگر و راهنما؛ 5.رحمتی از پروردگار که مورد انتظار است؛ 6.شنیدن سخنی که او را از گمراهی و هلاکت باز می دارد؛ ترک گناه به سبب خداترسی؛ 8.ترک گناه به سبب حیا از برادران دینی.»(من لایحضره الفقیه، ج1، ص237)

تبیین این کارکردها توسط حضرت امیر(ع) کافی است تا از نقش و اهمیت مسجد در سبک زندگی منتظرانه و حرکت در مسیر انتظارِ زمینه ساز مطلع شویم.

بی تردید مسجد در کنارهای کارکردهای عبادی، بهترین پایگاه و به تعبیر امام خمینی(ره) سنگر برای تربیت و حفظ منتظران و مهدی باوران و مهدی یاوران از انحرافات است.

 

کارکردهای مسجد در دولت کریمه

 

حجت الاسلام مهدی یوسفیان، کارشناس مرکز تخصصی مهدویت قم درباره کارکردهای مسجد بر سبک زندگی منتظرانه و تربیت مهدی یاوران، گفت: مساجد از مهمترین اماکن در منظومه معرفتی اسلام اند، با نگاه به سیره نبی مکرم اسلام (ص) می بینیم که ایشان پس از هجرت به مدینه، در نخستین اقدام ساخت مسجد را مدنظر قرار دادند که این نقش مهم این نهاد دینی را بیش از پیش آشکار می کند.

 

وی با بیان اینکه بنابر تصریح روایات مساجد در دولت کریمه مهدوی جایگاهی خاص دارند، تصریح کرد: در روایات آمده است که حضرت مهدی(عج) در دوران ظهور به دو شیوه محتوایی و شکلی مساجد را مورد توجه قرار می دهند، از نظر شکلی مساجد به اندازه نیاز و با شکلی که متناسب با فضای عبودیت است، ساخته می شود تا خدا در آنها خالصانه پرستش شود.

 

یوسفیان اضافه کرد: از نظر محتوایی نیز در دولت کریمه امام عصر(عج)، مسجد مرکزی برای تعلیم و تعلم و آموزش قرآن کریم و احکام دین با همان محتوای ارایه شده از سوی خدا و اولیای الهی است. علاوه بر این، امام زمان (عج) در محل اداره حکومت به سیره پیامبر(ص) و امیرالمومنین امام علی(ع) عمل و در مسجد کوفه حکومت را اداره می کنند.

 

مسجد باید پايگاه اصلي آموزش و تربيت منتظران باشد

 

کارشناس مهدوی تاکید کرد: با توجه به اینکه مسجد در دولت كريمه مهدوی، مركز حکومت و سكونت حضرت حجت(عج) است، در دوران غیبت هم مسجد باید پايگاه اصلي آموزش و تربيت منتظران باشد؛ به عبارت بهتر، مساجد باید برای ظهور کادرسازی کنند.

 

بنابر این گزارش، رفتن به مسجد، علاوه بر انجام عبادت و نماز، هم زیارت خانه خدا است، هم شرکت در نماز جماعت است، هم حضور در مجالس دینی و شنیدن موعظه و سخنرانی، هم باخبر شدن از وضع و حال برادران مسلمان، هم تعاون و وحدت و همسبتگی و هم تعظیم شعائر دینی است و برکات اجتماعی و فواید سیاسی اجتماعی هم دارد.

 

بنابر روایات قیام حضرت مهدی علیه السلام نیز از مسجدالحرام و از کنار کعبه مقدس خواهد بود و ندای «یا اهل العالم» آن حضرت(عج) از کنار خانه خدا به گوش جهانیان خواهد رسید.

 

مساجد ظرفیت تربیت مهدی یاوران را دارد

 

حجت الاسلام حسن عبادی، کارشناس مرکز تخصصی مهدویت نیز با اشاره به جایگاه مسجد در ترویج سبک زندگی منتظرانه، گفت: در فرهنگ دینی نام مسجد الهام بخش جایگاه عبادت، یادآور بندگی و تواضع در برابر خداوند متعال است.

 

وی با اشاره به کارکردهای مسجد اضافه کرد: مساجد به عنوان پایگاه عبادی با ایجاد آشنایی و ارتباط بین مومنین با نخبگان و صالحان جامعه، می توانند بستری مناسب برای پرورش و تربیت روحی اجتماعی باشند و با فراخوانی پیوسته در میان مسلمانان روح جمع گرایی، انعطاف و نظم پذیری که از شاخصه های سبک زندگی منتظرانه است، را تقویت کنند.

 

عبادی با تاکید بر نقش حیاتی مساجد در امور تربیتی، عبادی، اجتماعی، اقتصادی و سیاسی تصریح کرد: مساجد، همان نقش و کارکردی را دارند که ما برای تربیت نسل یاوران حضرت مهدی (عج) به آن نیاز داریم؛ چراکه در مساجد انسان های مومن، متعهد، مکتبی و صالح برای زمینه سازی ظهور تربیت می شوند.

 

کارشناس مهدوی با بیان اینکه حکومت حضرت مهدی(عج) از مسجد آغاز می شود و مقر حکومتی ایشان هم در مسجد است، تاکید کرد: مسجد الگوی ارزش گذاری است، ارزش هایی مانند جهاد و ایثار، وحدت و همبستگی، تعاون اجتماعی، مشارکت در حل مشکلات و نارسایی‌های اجتماعی و همراه بودن با فقیران که اینها از شاخصه های مسجد زمینه ساز ظهور است.

 

حجت الاسلام عبادی با بیان اینکه عدالت گستری از ویژگی های حکومت حضرت مهدی(عج) است، خاطرنشان کرد: مساجد زمینه سازِ ظهور می توانند، پایگاه گسترش عدالت در جامعه باشند، چنان که از هنگامی که پیامبر اکرم (ص) مسجد را بنا نهادند، همواره آنان که مورد ظلم و ستم قرار می گرفتند، به مسجد پناه می آوردند.

 

بنابر آنچه بیان شد، مساجد در جامعه منتظر و زمینه ساز ظهور باید آباد باشد، آبادی مسجد هم تنها به ساختمان باشکوه و فرش های زیبا و گنبد و گلدسته و تجهیزات آن نیست، بلکه به حضور پرشور مردم و اجتماعات اثرگذار و نقش آفرینی در جهت دهی و اخلاقی مردم است.

به عبارت بهتر، آبادی واقعی یک مسجد به حضور مومنان در ماسجد و عبادت خداوند در آن است و در روایات هم آمده که مساجد غریب که کسی به آنها مراجعه نمی کند، روز قیامت از دست مردم شکایت می کنند.

لذا منتظران ظهور حضرت(عج) باید هم خود اهل مسجد باشند و هم فرزندان شان را مسجدی بار بیاورند.
منبع:شبستان

ماجرای کلاهبرداری های معنوی به اسم عرفان و دین

 

رئیس موسسه بهداشت معنوی با اشاره به رشد بی رویه معنویت های نوظهور، گفت: امروز در دنیا با مفهوم کلاهبرداری معنوی مواجهیم که در خیلی کشورها اتفاق افتاده است. در کشورهای غربی کسانی آمده اند و می گویند ما مسیح و منجی آخرالزمان هستیم.

Image result for ‫ماجرای کلاهبرداری های معنوی به اسم عرفان و دین‬‎

به گزارش سخن آشنا-  یکی از مسایل مبتلا به جامعه ایران و به طور کلی جامعه جهانی ورود انواع و اقسام معنویت های نوپدیدی است که به رهبری افرادی با پیشینه های مختلف سعی دارند که مردم را به قول معروف به راه راست هدایت کنند، آنها با روش های مختلفی دست به فعالیت می زنند و عده ای را جذب می کنند.

 

از این رو در بررسی ماهیت این معنویت های نوپدید که در کشور ما عموما به عرفان های نوظهور شناخته می شوند، سلسله مباحث حجت الاسلام حمیدرضا مظاهری سیف، رییس موسسه بهداشت معنوی را که به همت گروه ادیان شبکه جهانی ولایت آماده شده، مرور کنیم؛ در ادامه نخستین بخش این مباحث به حضورتان تقدیم می شود:

 

حجت الاسلام مظاهری سیف با بیان اینکه مساله مهمی که در سال های اخیر در جامعه ما زیاد مطرح شده، عرفان های نوظهور یا جریان هایی است که تحت عنوان عرفان، دین و معنویت فعالیت می کنند، اظهار کرد: آنها سعی می کنند به نیاز مردم به دین و معنویت پاسخ دهند و این فقط مساله ای مربوط به جامعه ایران یا جوامع اسلامی نیست، بلکه پدیده جهانی است.

 

وی ادامه داد: این مساله موضوعی محسوب می شود که در چند دهه اخیر کل دنیا را فرا گرفته است، ما اکنون شاهد پیدایش جریان هایی هستیم که در شرق و غرب عالم در کشورهای مختلف به وجود آمده اند و ادعا می کنند که می توانند به نیاز دینی و معنوی مردم پاسخ دهند، لذا تعداد این جریان ها بسیار زیاد شده است.

 

رئیس موسسه بهداشت معنوی گفت: در برخی تحقیقات آمار هزاران دین جدید یا هزاران جنبش دینی جدید، ارایه می شود. ما این تعابیر را در کتاب های جامعه شناسی دین و روان شناسی دین زیاد می بینیم، به هرحال انسانی که در طول چند قرن اخیر سعی کرد که دین و معنویت را از زندگی خود کنار بزند، حالا متوجه شده است که بدون دین و معنویت نمی تواند زندگی کند.

 

مظاهری سیف تاکید کرد: از این رو، چنین شخصی اگر نخواهد به دین گذشته هم باز گردد، سعی کرده ملقمه ای درست کند، یک معجونی از ادیان مختلف، افکار خودش یا چیزی که شاید بشود اسم آن را دستاوردهای بشری گذاشت. همه را با هم بیامیزد و راه معنوی و دین جدید را تجربه کند که همان محدودیت ها و مسائلی را که ادیان اصیل دارا بودند، نداشته باشد و شخص ذیل آن بتواند نیاز و گرایش خود به آزادی را تامین کند و از طرف دیگر نیاز به معنویت و تعالی جویی را پاسخ دهد.

 

در روزگاری زندگی می کنیم که بازگشت به دین و معنویت نام گرفته است

 

این محقق اظهار کرد: لذا اکنون در روزگاری زندگی می کنیم که برخی آن را بازگشت به دین و معنویت نامیده اند، ولی نه بازگشت به آن معنویت ها و سنت های دینی اصیل، بلکه نوعی بازگشت به آینده، بازگشت به آنچه که بشر می خواهد برای خودش خلق و کشف کند و از نو بسازد.

 

وی ادامه داد: فضای بازگشت به سمت دین و پیدایش جریان ها و حرکت های اجتماعی که به دنبال دین و معنویت می گردند، حتی در جوامع اسلامی هم شکل گرفته است، در ایران نیز این اتفاق افتاده است. برخی از این جریان ها از کشورهای خارجی وارد شده اند، از کشورهای غیراسلامی (غربی و شرقی) و البته برخی از آنها نیز در خود این کشورهای اسلامی به وجود آمده اند، یعنی کسی که قبلاً مسلمان بوده و در این همین جامعه زندگی می کرده است، آمده و ادعاهایی را مطرح می کند شبیه به نبوت.

 

مظاهری سیف تاکید کرد: گاهی مدعیان این جریان ها، به دلیل اینکه عنوان ارتداد و مسایلی از این قبیل مطرح نشود به صراحت ادعاهای خود را مطرح نمی کنند، مثلا می گویند: من به حقایقی دست پیدا کرده ام که گفتن آنها به مردم لازم است تا آنها به کمال برسند، او نگفت دین جدید آورده ام ولی مضمون همان است.

 

وی با بیان اینکه انبیاء از سوی خداوند مامور بودند که آگاهی ها، معارف و آیین جدید را به مردم بیاموزند تا انسان برای رسیدن به کمال از آنها استفاده کند، ابراز کرد: حالا امروز کسی آمده که نمی گوید من دین جدید آورده ام، یا نمی گوید من پیامبرم ولی عملا دارد لوازم اش را می گوید، هرچه که در تعریف نبوت و پیامبری داریم همه را به خودش نسبت می دهد و فقط لفظ اش را بیان نمی کند.

 

مظاهری سیف اضافه کرد: این مساله امروز در جامعه ما نیز اتفاق می افتد، بسیاری این ادعاها را در گوشه و کنار و در سطوح پایین و بالا مطرح می کنند، البته در سطوح پایین یعنی ادعاها گاهی خفیف تر و گاهی شدیدتر است و کم مانده که شخص بگوید من پیامبرم! به هر ترتیب آنها دارند مخاطبانی هم پیدا می کنند و از این فضا برای تامین منافع خودشان و هواهای نفسانی شان استفاده می کنند و شاید واقعا توهم برشان داشته و باور کرده اند که الهاماتی به آنها شده و آگاهی هایی را دریافت کرده اند و می توانند کارهای خارق العاده انجام دهند و آمده اند و دارند مردم را به نوعی فریب می دهند.

 

ماجرای کلاهبرداری های معنوی به اسم عرفان و دین

 

رئیس موسسه بهداشت معنوی اظهار کرد: امروز در دنیا با مفهوم کلاهبرداری معنوی مواجهیم که در خیلی کشورها اتفاق افتاده است. در کشورهای غربی کسانی آمده اند و می گویند ما مسیح و منجی آخرالزمان هستیم و مردم را به سوی خود و آیین شان دعوت می کنند، در کشورهای شرقی هم کسانی بودند و هستند و ادعا می کنند بودا هستند و روح بودا در وجود آنها به سوی مردم بازگشته است.

 

وی با بیان اینکه این مدعیان گاهی به صراحت مردم را به پرستش خودشان دعوت می کنند، افزود: ما این موضوع را در مورد «سای بابا» داشتیم که چند سال قبل از دنیا رفت ولی خیلی ها در بین کشورهای اسلامی و حتی در ایران بودند که ادعای او را پذیرفتند که او خالق جهان هستی است یا روح خدا در او حلول کرده یا برداشت هایی از این قبیل!!

 

مظاهری سیف در مورد علل گرایش افراد به این جریان ها، ابراز کرد: حتی کسانی بوده اند که از آنها انتظار نمی رفته ولی بعد از مدتی در اثر تبلیغات و نیازهای معنوی پاسخ نیافته در درون خود به این جریان ها گرایش یافته اند و به صورت نیروی فعال برای آنها کار کرده اند، بنابراین، کسی نمی تواند بگوید که ما اهل معنویت و تمسک به ولایت اهل بیت(ع) هستیم، اهل قرآن هستیم، پس آلوده نمی شویم.

 

وی ادامه داد: این خودشیفتگی را باید کنار بگذاریم و احساس خطر بکنیم، همه ما ممکن است در شرایطی فریب بخوریم، همه ما ممکن است در مواجهه با کسی که با اعتماد به نفس بالایی ادعاهای واهی را مطرح می کند خودمان را ببازیم و احتمال دهیم که شاید او امام زمان باشد، شاید او پیامبر جدیدی باشد، شاید او اسلام را فهمیده و علما اشتباه می کردند و آنچه که از دین به ما رسیده درست نیست و آنچه که او بیان می کند حقیقت دین اسلام است.

 

مظاهری سیف در پایان تاکید کرد: در مواردی شاهد این بودیم که افرادی با ادعای حقایق قرآن کریم و کشف رمز از آیات الهی، مومنین را فریب دادند توانستند کسانی که اهل قرآن و دین و مذهب بودند را دنبال خودشان بکشند، حتی برخی از این جریانات توانستند میان طلاب فعالیت کنند و مدت کوتاهی هم جولان دهند و عرصه ای را باز کنند ولی بعد رانده شدند، اما با این وجود همین پیدایش و فعالیت های آنان علامت خطر و هشدار است که پیش روی ما قرار می گیرد و باید مراقب آنها باشیم و این جریانات را بشناسیم، رویه آنها را بفهمیم و از خودمان و دوستان و نزدیکان مراقبت کنیم.
منبع:شبستان

مظاهر ریا و خودنمایی در یک انسان


ریا و خود نمایی از آفت های سلامت اجتماعی به شمار می روند که در دین مبین اسلام نیز به پرهیز از آن ها اشاره شده است. در این خبر از باشگاه خبرنگاران جوان برخی از مظاهر ریا و خود نمایی را برای شما نام برده ایم.

مظاهر ریا و خودنمایی در یک انسان
ریا و خودنمایی انسان در دسته بیماری های روحی و روانی قرار می گیرد و به عنوان یک آفت سلامت اجتماعی به حساب می آید. به همین خاطر نیز در قرآن و روایات مختلفی به منع از این صفات اشاره شده است . مظاهر ریا و خودنمایی در انسان ها متفاوت است ولی همگی با هدف نشان دادن برتری ها و فضایل خود به صورت آشکار به دیگران است. در این خبر از باشگاه خبرنگاران جوان سعی کرده ایم"مظاهر ریا و خودنمایی" را به صورت کامل برای شما بیان کنیم، با ما همراه شوید.

فرمایش قرآن در رابطه با ریاکاران چیست؟
در قرآن کریم ریاکاری جزئی از صفات منافقین و کفار نامیده شده است. هم چنین حضرت محمد (ص) درباره ریا و خودنمایی فرموده اند:

إِنَّ أَخْوَفَ مَا أَخَافُ عَلَیکمُ، الشِّرْک الْأَصْغَرُ قَالُوا وَ مَا الشِّرْک الْأَصْغَرُ یا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ هُوَ الرِّیاءُ یقُولُ اللَّهُ تَعَالَی یوْمَ الْقِیامَةِ إِذَا جَازَی الْعِبَادَ بِأَعْمَالِهِمْ اذْهَبُوا إِلَی الَّذِینَ کنْتُمْ تُرَاءُونَ فِی الدُّنْیا فَانْظُرُوا هَلْ تَجِدُونَ عِنْدَهُمُ الْجَزَاء

آن چه بیشتر از شما می ترسم، شرک کوچک است؛ گفتند: یا رسول اللَّه شرک کوچک کدام است؟ فرمودند: آن ریا می باشد، روز قیامت که خداوند بندگان را پاداش می دهد می گوید: بروید از کسانی که برای آنها کار می کردید پاداش خود را طلب کنید و ببینید آیا آن ها می توانند پاداش شما را بدهند.

هم چنین در ادامه این روایت درمورد ریا و خودنمایی ذکر کرده اند:

اجْتَنِبُوا الرِّیاءَ فَإِنَّهُ شِرْک بِاللَّهِ إِنَّ الْمُرَائِی یدْعَی یوْمَ الْقِیامَةِ بِأَرْبَعَةِ أَسْمَاءٍ یا کافِرُ یا فَاجِرُ یا غَادِرُ یا خَاسِرُ حَبِطَ عَمَلُک وَ بَطَلَ أَجْرُک وَ لَا خَلَاقَ لَک الْیوْمَ فَالْتَمِسْ أَجْرَک مِمَّنْ کنْتَ تَعْمَلُ لَه

از ریا و تظاهر خودداری کنید که آن شرک به خداوند می باشد. ریاکار، روز قیامت با چهار نام خوانده می شود: ای کافر ای فاجر، ای مکار و ای زیانکار، کارهایت باطل شد، دیگر اجر و مزد و پاداش نداری امروز بهره و نصیبی نخواهی داشت و اینک از آن کسی که برایش کار می کردی پاداش بخواه.

 

مظاهر ریا و خود نمایی در انسان چگونه است؟
نمی توان خود نمایی را محدود به یک ویژگی خاصی از انسان کرد، چرا که ابزار ریا و جلب توجه کردن در یک انسان بی شمار و متفاوت است.برای نمونه دانش، ثروت و زیبایی انسان می توانند جزو ابزار ریا و خودنمایی در یک فرد باشند.

حدیث امام جعفر صادق( ع) در رابطه با ریا و خودنمایی
امام جعفر صادق علیه السلام درباره مظاهر ریا و خودنمایی این گونه فرموده اند: کارهای زیادی ممکن است همراه ریا صورت بگیرد که عبارت اند از ؛ نوع سخن گفتن، راه رفتن، خوردن ، هم نشینی، نوع پوشش و لباس، خندیدن، نماز، جهاد، حج، قرائت قرآن و ...

رایج ترین مظاهر ریا و خود نمایی
در زیر به چند مورد از این مظاهر و نشانه های ریا اشاره می کنیم:

خودنمایی در نحوه لباس پوشیدن
عده ای از افراد در جامعه هستند که می خواهند با نوع پوشش خود به نوعی ابراز وجود کنند. حال این مورد می تواند برای برخی با پوشش های محجبه ای یا برای عده ای دیگر از طریق پوشش های باز باشد. چیزی که به هنگام پوشش دارای اهمیت است مسئله طرز فکر یک فرد در رابطه با انتخاب پوشش و نحوه لباس پوشیدن است. به گونه ای باید هدف خود از آن لباس را بداند و صرفا برای خود نمایی استفاده نکند.

خود نمایی در پذیرایی مراسم ها و مهمانی ها
امروزه با علت تجمل گرایی برخی از افراد مهمانی ها نیز رنگ خودنمایی و ریا را به خود گرفته اند. به گونه ای که در چنین مهمانی هایی پذیرایی از حد معمول خود خارج شده و خدمات اضافی صورت می گیرد. به هنگام تجمل گرایی یا به عبارتی خودنمایی در مهمانی اسراف و تبذیر نیز صورت می گیرد. به همین خاطر این چنین مراسماتی ارزشی نداشته و تنها نمادی از ریاکاری به شمار می روند.

 

در این باره حضرت محمد (ص) فرموده اند:
«مَنْ اطْعَم طَعاماً رِیاءً و سُمْعَةً اطْعَمَهُ اللَّهُ مِنْ صَدیدِ جَهَنَّم»

کسی که سفره ریایی بگستراند و برای نمایاندن به دیگران و شنواندن به این و آن مردم را غذا بدهد خداوند از پلیدترین غذاهای اهل جهنم به او می خوراند.

هم چنین روایتی از پیامبر در رابطه با مظاهر ریا و خود نمایی در مهمانی ای است که در آن :

پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم جهت صرف غذا به مجلسی دعوت شده بود در مدخل ساختمان دیدند که اتاق پذیرایی، با طلا و نقره و دیگر وسائل تجمّلاتی تزیین شده است؛ حضرت از همان جا برگشت و به آن محیط ریایی وارد نشد.

ان شا الله با عنایت خداوند متعال به آن درجه از کمال دست یابیم که اگر کاری می کنیم صرفا از روی خدمت باشد و قصد خودنمایی و ریا نداشته باشیم. مظاهر ریا و خود نمایی زیاد است . و ما در این جا فقط به گوشه ای از این موارد اشاره کردیم.
منبع:باشگاه خبرنگاران جوان

آخرین مطالب